مهدی نجفی کاشانی
شیخ مهدى نجفى كاشانى اعلى اللَّه مقامه یكى از علماء بزرگ معاصر كاشان بودند.
وى در ماه رمضان 1293 قمرى متولد شده و مقدمات و سطوح را در كاشان و اصفهان و مدتى هم در قزوین خوانده آنگاه مهاجرت به نجف اشرف نموده و از محضر درس بزرگان حوزه نجف مخصوصاً محضر درس مرحوم آیتاللَّه آخوند خراسانى صاحب كفایه استفاده و پس از چهار سال اقامت در نجف بر اثر عوارضى به كاشان آمده و مجدداً به نجف اشرف مراجعت نموده و مدت هفت سال دیگر اقامت داشته و در محضر درس بزرگان مخصوصاً آیتاللَّه شریعت اصفهانى حاضر و استفاده مىنمود سپس به خواهش و اصرار جمعى از مؤمنین به كاشان آمده و در محله محتشم اقامت نمودهاند.
ایشان گذشته از اقامه نماز جماعت اشتغال به تدریس و ارشاد مردم داشتهاند در زهد و تقوى و قناعت نفس و در عفت و ورع و مناعت ضربالمثل بوده و در میان عام و خاص مشهور به نفسى مطمئن و دلى آرام با خضوع و خشوع و مهابتى عظیم داشت و فوقالعاده مقید به آداب و رسوم دینى بود و حتىالامكان مستحبات را ترك نمىكرد و از مكروهات اجتناب مىنمود و در امور دینى عجیب متعصب و متصلب بود.
در امر به معروف و نهى از منكر جدى و در مبارزه با خرافات و موهومات و روشن كردن مردم كوشا بود و ملامت لائمین او را از این كار بازنمىداشت (لا تأخذه فى اللَّه لومة لائم) در وعظ و ارشاد مردم كمتر مسامحه نمىكرد شب و روز و در هر موقع مناسب و در هر مجلس و محفل مردم را ارشاد مىكرد و موعظه مىفرمود و در این موضوع اصرار و پافشارى زیادى داشت به طورى كه امكان نداشت در مجلسى كه ایشان بود سخنان بیهوده و حرفهاى متفرقه مجلس بزرگوار شود وقت را غنیمت شمرده و از فرصت حداكثر استفاده را مىنمود.
در احیاء امر اهلبیت علیهمالسلام جدیت و كوشش خاصى داشت و در احادیث اهلبیت علیهمالسلام و تاریخ اسلام ید طولا و اطلاع وسیعى داشت زندگیش از هر جهت بسیط و ساده و در زهد و قناعت و ورع و تقوا و مناعت در زمان خود كمنظیر بود. مرحوم آیتاللَّه حاج سید محمود شاهرودى مىفرمود هنگامى كه آن مرحوم در نجف در مدرسه بزرگ مرحوم آخوند حجره داشت و ما عدهاى بودیم كه كاملا مراقب و مواظب احوال ایشان بودیم و بالاخره طورى ایشان را شناختیم كه با وجود نماز جماعتهاى مهم در نجف با اصرار زیادى ایشان را مىبردیم بالاى بام مدرسه و وادار به نماز مىكردیم و به ایشان اقتدا مىنمودیم و گاهى در مواقع مناسب ما را با بیانى شافى و جذاب و مهیج موعظه مىكرد.
و آن مرحوم در اثر تجربه و شناخت مزاج خویش از خصوصیات و عوارض مزاج خود كاملا اطلاع داشت كه در طول عمر خود به طبیب و دكتر مراجعه نكرد و ابداً دوا و دارو نخورد به هیچوجه و این از عجایب احوال ایشان بود گاهى كه عوارضى بر ایشان طارى مىشد چون كاملا آشناى به مزاج و عوارض مزاج خود بود عوارض طاریه را به وسیله غذاى مناسب و پرهیز از غذاى نامناسب علاج مىكرد تا در سن هشتاد و یك سالگى در سال 1374 قمرى در ماه مبارك رمضان دعوت حق را لبیك گفت و به جوار رحمت واسعه خداى متعال رفت خدا او را رحمت فرماید.
ارسال نظر
با تشکر، نظر شما پس از بررسی و تایید در سایت قرار خواهد گرفت.
متاسفانه در برقراری ارتباط خطایی رخ داده. لطفاً دوباره تلاش کنید.
