علی حایری یزدی

سید على بن میرزا محمدرضا بن میرزا ابى‏الحسن بن میرزا محمدعلى جعفرى یزدى حایرى بزرگ فقیهى متبحر و مجتهدى جامع بوده است. وى در یزد متولد و در اصفهان از محضر علامه آقا شیخ محمدتقى اصفهانى استفاده نموده و پس از آن مهاجرت به كربلا و از محضر فاضل اردكانى تا وصول به مقام اجتهاد بهره‏مند شده و پس از آن به ایران مراجعت و مجاورت مشهد مقدس را اختیار و به تدریس و اقامه جماعت و وظائف شرعیه اشتغال داشته تا هنگام وقعه توپ بستن روسها آستان قدس را كه نتوانسته این منظره را مشاهده نماید ناچار به یزد منتقل و در بعضى از نواحى شهر ساكن تا در سال 1330 قمرى بدرود حیات گفته و در حرم جدش امامزاده جعفر عریضى مدفون شده و فرزند صالحى چون حجةالاسلام والمسلمین آقا سید علیرضا متولد 1304 قمرى مجموعه كمالات را بجا گذارد. معظم‏له نیز سطوح را در ایران به پایان رسانیده و پس از آن مهاجرت به نجف اشرف در سال 1330 ق نموده تا سال 1336 توقف و از محضر علماء بزرگ چون آیت‏اللَّه العظمى آقا سید محمدكاظم یزدى و دیگران استفاده و پس از آن به یزد مراجعت و به انجام وظائف شرعى و روحى مشغول تا در چند سال اخیر كه بدرود حیات گفتند. وى داراى طبعى سرشار بود و به عربى و فارسى اشعارى سروده كه از آن است این بیت: فانهض و شمر للمعالى مسرعا اذلیس للانسان الا ما سعى

تبلیغات در راسخون

ارسال نظر

با تشکر، نظر شما پس از بررسی و تایید در سایت قرار خواهد گرفت.

متاسفانه در برقراری ارتباط خطایی رخ داده. لطفاً دوباره تلاش کنید.