سلمان خاقانی
ادیب، محقق.
تولد: 1332 ق، سوق الشیوخ (از شهرهاى ناصریه عراق).
درگذشت: 24 بهمن 1366، قم.
آیتالله شیخ سلمان خاقانى، فرزند شیخ عبدالحسین آل خاقانى، پس از طى دوران كودكى در زادگاه خود در سال 1345 ق. جهت تحصیل به نجف اشرف هجرت نمود و در حوزهى آن شهر تحصیلات خود را شروع كرد. نخست درسهاى مقدماتى نظیر صرف و نحو منطق، معانى و بیان و سطوح اصول را نزد برادر بزرگ خود شیخ عبدالمنعم خاقانى فراگرفت. سپس مراحل عالیهى تحصیلات خود را آغاز نمود و از محضر اساتیدى چون آیتالله محمدحسین اصفهانى، آیتالله محمدجواد بلاغى، آیتالله محمدعلى كاظمینى، آیتالله باقر زنجانى و آیتالله سید ابوالقاسم خویى استفاده نمود.
آیتالله خاقانى فعالیتهاى فرهنگى- ادبى خود را از سنین جوانى آغاز كرد. در آغاز این فعالیتها از حركتهایى مانند تأسیس انجمن «منتدى النشر) و انجمن «رابطة الادبیه» و بالاخره «كلیه الفقه» و تأسیس مجلههاى اجتماعى، سیاسى و ادبى مانند «البیان» «النجف» و غیره بود كه توسط افرادى مانند سید هبةالدین شهرستانى و شیخ محمدرضا مظفر و دیگر نویسندگان و متفكران آن روز نجف تشكیل شده بود. آیتالله خاقانى در بسیارى از این امور شركت مىجست.
هنگامى كه آیتالله امین عاملى حركت اصلاح طلبانه خود را براى تنزیه عزادارىها و مجالس سوگوارى اباعبدالله الحسین (ع) از شوائب وارده و زوائد منافى با شرع و دین اعلان نمود، ایشان به همراه دوستان خود به دفاع از این حركت پرداخت.
آیتالله خاقانى در سال 1375 ق. پس از درگذشت پدرش كه از علما و ائمهى جماعت خرمشهر بود در این شهر سكونت گزید و نزدیك به سى سال به ارشاد و هدایت مردم و دستگیرى از مستمندان پرداخت. شهرت و آوازه او از ایران به عراق به شیخنشینهاى خلیج فارس رسید و در آنجا نیز مریدانى داشت.
آیتالله خاقانى در طرفدارى از وحدت اسلامى كوشا بود و فعالیتهایى در این زمینه از سخنرانى و پشتیبانى و فعالیتهایى در این زمینه از سخنرانى و پشتیبانى از دارالتقریب بینالمذاهب الاسلامیه در قاهره انجام داد. لیكن در عین حال از مدافعان تشیع و مذهب اهلبیت (ع) بود و همواره با قلم خود از این مكتب دفاع نمود.
كتابهایى كه از ایشان بر جاى مانده عبارتند از: طریق المعرفة، در اعتقادات كه مكررا در عراق و بیروت به چاپ رسیده است، مع الخطوط العریضة لمحب الدین الخطیب؛ بینالحق و الباطل؛ السنة و الشیعه فى المیزان كتابى در رد گفتههاى احسان ظهیرالهى؛ دیوان شعر (گفته مىشود این كتاب در جربان دفاع مقدس از میان رفت).
خانهى وى در این خرمشهر قرار داشت. در روزهایى كه این شهر مورد تجاوز عراق قرار گرفت، خانه او پناهگاه آورگان بود. در آن روزها مردم را به مقاومت دعوت مىنمود لیكن بعدها كه خانهى او هدف مستقیم توپها و خمپارههاى عراق قرار گرفت مجبور به ترك دیار گشته و چندى در اهواز و سپس در قم مستقر شد. در گیراگیر جنگ نه تنها خانهى او را غارت شد بلكه اموال مسجد او را نیز به تاراج بردند. قسمتى از كتابخانهى نفیس او به یغما رفت و در بصره به حراج گذاشتند و قسمت دیگر آن، مدتها در زیر خاكها مدفون بود و پس از آزادى خرمشهر به قم منتقل گشت. در این جریان قسمتى از دست نوشتهى او از جمله دیوان اشعارش از میان رفت.
آیتالله خاقانى به عربى شعر مىسرود، به ویژه در مدح پیامبر (ص) یا معصومین (ع).
آیتالله پس از هفتاد و شش سال زندگى، بالاخره در شب بیست و چهارم بهمن 1366 (برابر با بیست و پنجم رجب 1408 ق.) درگذشت و پس از مراسم تشییع، در یكى از حجرههاى صحن اتابكى حرم حضرت معصومه (س) به خاك سپرده شد.
ارسال نظر
با تشکر، نظر شما پس از بررسی و تایید در سایت قرار خواهد گرفت.
متاسفانه در برقراری ارتباط خطایی رخ داده. لطفاً دوباره تلاش کنید.
