جمال الدین جمالی

شاعر. تولد: 1310، ق.، شیراز. درگذشت: 1356، شیراز. جمال‏الدین جمالى متخلص به «جمال» و گاه «جمالى»، فرزند محمدعلى، از جوانى به شعر گفتن پرداخت. از شانزده سالگى به تحصیل مقدمات ادبیات فارسى و عربى اشتغال ورزید. چون جوانى او مصادف با انقلابات مشروطیت و بعد جنگ‏هاى جهانگیر اول و قیام تنگستانى‏ها علیه انگلیسى‏ها و زد و خوردهاى داخلى شیراز بود، قصاید و غزلیات و قطعاتى كه ناشى از شور وطن‏دوستى بود، سرود كه در جراید محلى شیراز و در كتاب‏هاى آن دوران، از جمله در كتاب دلیران تنگستانى به چاپ رسیده است. انتشار این قبیل اشعار موجب دستگیرى و تعقیب از سوى كنسولگرى انگلستان در شیراز و حامیان اجانب گردید. «جمال» سى سال آخر عمر را با افكار و عقاید عرفانى روزگار گذرانید و در انزوا به سر برد. گزیده‏اى از دیوان او به نام جلوه‏ى جمال به سال 1362 ق. در شیراز به چاپ رسید. جمال‏الدین جمالى تا سال 1314 در اغلب انجمن‏هاى ادبى از جمله انجمن فرصت و سالار و فارس حركت مى‏كرد. وى در نود و هفت سالگى در شیراز فوت كرد.

ارسال نظر

با تشکر، نظر شما پس از بررسی و تایید در سایت قرار خواهد گرفت.

متاسفانه در برقراری ارتباط خطایی رخ داده. لطفاً دوباره تلاش کنید.