غلامرضا روحانی

شاعر. تولد: 21 اردیبهشت 1276(10 ذیحجه 1314 ق.)، مشهد. درگذشت: 1360، تهران. سید غلامرضا روحانى متخلص به «روحانى» فرزند سید شكرالله متخلص به «آزادى»، پس از فراگرفتن علوم متداوله عصر به خدمت دولت درآمد. چندى در شهردارى تهران به خدمت پرداخت و مدتى نیز در اداره‏ى غله و نان تبریز به خدمت اشتغال داشت، سپس به وزارت دارایى منتقل شد و در مشاغل مختلف در شهرستان‏ها و تهران انجام وظیفه كرد تا اینكه در سال 1333 بازنشسته شد. روحانى از دوازده سالگى به سرودن شعر پرداخت و در شعر به جنبه فكاهى آن بیشتر توجه كرد به انتقاد از نقایص امور اجتماعى پرداخت و با سرودن اشعار طنزآمیز در مسیر بیدارى مردم حركت نمود و بیشتر اشعارش را با امضاى مستعار «اجنه» یا «اجنه‏زاده» و یا اسامى دیگرى از این قبیل انتشار داد. اشعارش در آغاز در روزنامه‏ى فكاهى «امید» كه به مدیریت كاظم اتحاد اداره مى‏شد به چاپ مى رسید، آنگاه آثارش به طور گسترده در روزنامه‏ها و مجله‏ها طبع گردید و كلیات اشعارش به نام اجنه مكرر به چاپ رسید. از آثار دیگر اوست: سروده‏هاى روحانى (مجموعه شعر، 1310)؛ فكاهیات معاصر (مجموعه شعر، 1313). كلیات اشعار وى در چهار قسمت و بالغ بر نه هزار بیت است. قسمت اول، غزلیات عشقى و قطعات اجتماعى به طور جدى و فكاهى است كه در مجله «ارمغان» اغلب درج گردیده است، قسمت دوم، فكاهیات وى است كه به سبكى خاص و اسلوبى ساده سروده شده است، از آن جمله كتابى است موسوم به اداره‏نامه كه به وضعیت اداره‏ها مى‏پردازد، قسمت سوم فكاهیات مطابق با فهم عامه با طرز و اسلوبى خاص مخلوط با اصطلاحات محلى و زبان شكسته بازارى كه مجموعه‏ى آن موسوم است به اراجیف الاجنه و در صفحات جراید فكاهى تهران از قبیل «امید» و «گل رزد» و غیره مندرج است، قسمت چهارم ترانه‏هاست كه اغلب در صفحات گرامافون ضبط است و قطعاتى دیگر كه براى اپرت‏ها ساخته شده و در تماشاخانه‏ها به معرض نمایش گذارده شده است.

غلامرضا روحانی

تازه های مشاهیر

بیشترین بازدید هفته