رحیم عفیفی
مدرس، محقق.
تولد: 1302(22 رمضان 1345 ق.)، شیراز.
درگذشت: 1375.
رحیم عفیفى در دو سالگى پدرش را از دست داد و دایى او عبدالله عفیفى (از آزادیخواهان خطه فارس) سرپرستى او را به عهده گرفت. تحصیلات ابتدایى و دوره اول متوسطه را در شیراز و دورهى دوم را در دبیرستان كشاورزى كرج گذرانید و در خرداد 1320 دیپلم پنج سالهى كشاورزى را به دست آورد و در ادارهى كشاورزى شیراز مشغول به كار شد. در همین اوقات دایى او دو روزنامه یكى به نام «فروردین» در نیمهى دوم 1320 و دیگرى به نام «سروش» در نیمهى دوم سال 1321 در شیراز انتشار داد كه اداره امور داخلى آنها به عهده وى بود. پس از مرگ دایى در سال 1327 تحصیلات خود را دنبال نمود و با گرفتن دیپلم ادبى در شیراز به تهران منتقل شد و در رشتهى ادبیات فارسى در دانشگاه تهران ادامه تحصیل داد. در نتیجه در سال 1331 به درجهى لیسانس و در سال 1335 فوق لیسانس و در سال 1338 به درجهى دكتراى ادبیات نایل آمد و در سال 1339 پس از گذراندن مقررات مربوط، به سمت دانشیار زبان پهلوى در دانشگاه مشهد انتخاب شد.
وى در سال 1338 در سازمان نو بنیاد جنگلبانى ایران مسئول ادارهى آموزش و انتشارات و تبلیغات بود و مدیریت ماهنامهاى به نام نشریهى «جنگلها» را كه مجلهاى فنى بود به عهده داشت و با همه كمبودهاى آن زمان به طور مرتب مدت پنج سال آن را انتشار داد و سرپرستى دو دوره كلاس كمك مهندسى و جنگلبانى را عهدهدار بود و در سال 1336 نیز مدتى سرپرستى ادارهى انتشارات وزارت كشاورزى به وى محول شد.
در سال تحصیلى 1340 -1339 وى در دانشگاه مشهد به تدریس زبانهاى پیش از اسلام (پهلوى، فارسى باستان، اوستایى) و زبانشناسى و فرهنگ ایران باستان پرداخت. در سال 1341 به عضویت شوراى انتشارات دانشگاه برگزیده شد و از طرف شوراى مذكور به سمت مدیر عامل سازمان چاپ دانشگاه انتخاب گردید تا براى تأسیس مؤسسه چاپ اقدام نماید وى همچنین چند دور مدیر گروه آموزشى زبانشناسى و زبانهاى پیش از اسلام را عهدهدار بود و براى تأسیس دورههاى فوق لیسانس و دكتراى زبانشناسى در دانشگاه مشهد آییننامههاى لازم را تهیه نمود و به تصویب رساند. در سال 1342 به منظور بازدید از مؤسسههاى فرهنگى و دانشگاهى كشورهاى همسایه مسافرتى به اتفاق دانشجویان به كشورهاى افغانستان، پاكستان و هندوستان نمود و در سال 1346 با استفاده از بورس تحقیقاتى دانشگاه مدت یك سال در كشورهاى فرانسه و انگلستان سرگرم مطالعات علمى و تحقیقاتى بود. در كنار تدریس، به تحقیق مىپرداخت و به تدریج سى و اند گفتار از متون پهلوى را به فارسى ترجمه و با شرح و تفسیر در مدت چهارده سال در مجلهى «دانشكدهى ادبیات مشهد» به چاپ رسانید. كتاب ارداویرافنامه یا بهشت و دوزخ در آیین مزدیستى را با شرح و تفسیر و واژهنامه در سال 1342 به چاپ رسانید و در سال 1343 ارداویرافنامه منظوم زرتشت بهرام پژدو گوینده قرن هفتم هجرى را انتشار داد. اثر دیگر عفیفى هوشیدران (متن پهلوى و ترجمه فارسى، 1345) است. وى همچنین كتاب فرهنگ جهانگیرى با شرح و حواشى و شواهد گوناگون در سه جلد و 3400 صفحه در سال 1354 -1351 انتشار داد. این كتاب برندهى جایزهى مسافرت تحقیقاتى دانشگاه مشهد به مدت پنجاه روز به اروپا و آمریكا گردید. وى در برخى از كنگرهها حضور مىیافت و سخنرانىهایى دربارهى فردوسى و دقیقى ایراد مىكرد كه متن آنها جداگانه به چاپ رسیده است. برخى از مقالههاى ایشان در مجلهى «دانشكدهى ادبیات دانشگاه فردوسى مشهد» منتشر شده است.
پس از تشكیل شوراى دانشگاه مشهد از طرف شوراى دانشكدهى ادبیات به عضویت شوراى دانشگاه و نیز شوراى آموزشى دانشگاه و شوراى تحقیقات دانشگاه برگزیده شد و نمایندگى دانشكده ادبیات در هیئت ممیزه دانشگاه نیز به وى محول گردید.
در مهر 1358 تقاضاى بازنشستگى كرد. در اردیبهشت سال 1359 از مشهد به تهران آمد. در این دوره كار تحقیق و مطالعه در آثار ادب فارسى را دنبال نمود. از آثار این دوره فعالیت اوست: تصحیح كتاب بهمننامه (از آثار اواخر قرن پنجم هجرى)، مثلها و حكمتها در آثار شاعران قرن سوم تا یازدهم هجرى (1371)، فرهنگنامهى شعرى (شامل تركیبات، كنایات، اصطلاحات و آثار شاعران قرن سوم تا یازدهم هجرى در سه جلد)، اساطیر و فرهنگ ایرانى در نوشتههاى پهلوى، واژهنامه پهلوى به فارسى.
ارسال نظر
با تشکر، نظر شما پس از بررسی و تایید در سایت قرار خواهد گرفت.
متاسفانه در برقراری ارتباط خطایی رخ داده. لطفاً دوباره تلاش کنید.
