محمود گلشن کردستانی

شاعر. درگذشت: 1309، سنندج. درگذشت: 11 دى 1371. سید محمود گلشن كردستانى، از نواده‏هاى سید محمد نفیت‏السادات «گلشن»، تحصیلات ابتدایى را در سنندج پشت سر گذاشت، تحصیلات متوسطه را در تهران به پایان رساند. از آن پس به استخدام وزارت فرهنگ درآمد و ضمن خدمات فرهنگى و آموزشى به تحصیل خود در شیراز ادامه داد و از دانشكده‏ى ادبیات در رشته‏ى ادبیات فارسى به دریافت لیسانس توفیق یافت، آنگاه مأمور تدریس در دبیرستان‏هاى شیراز و همدان و تهران و مؤسسات عالى گردید و مدت بیست و پنج سال به كار تدریس اشتغال داشت. هشت سال آخر خدمت را به عنوان كارشناس مسئول برنامه‏ریزى زبان و ادب فارسى در دفتر تحقیقات و برنامه‏ریزى درسى مشغول بود. گلشن از سال 1330 به سرودن شعر پرداخت. هنگام خدمت نظام براى سرودن شعرى به كرمان تبعید شد. سال 1333 به محافل ادبى تهران راه یافت و در انجمن به ریاست محمدعلى ناصح شركت مى‏جست. آثار منظوم وى در روزنامه‏هاى كردستان نظیر «نداى غرب»، «زاگرس» و «سنندج» چاپ مى‏شد و مطبوعات ادبى پایتخت نیز آثار او را به طور متفرق طبع مى‏كردند. وى پس از انقلاب اسلامى با شوراى شعر وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامى و صداى جمهورى اسلامى همكارى داشت. وى بیشتر غزل مى‏سرود. گفته مى‏شود كه حدود چهار هزار بیت شعر سروده است. گلشن با چند انجمن ادبى از جمله انجمن ادبى صائب ارتباط نزدیك داشت و آثارش در نشریه‏ى انجمن به چاپ مى‏رسید. گلشن كردستانى داراى تألیفات و كتاب‏هایى است. از گلشن چند مجموعه شعر با نام‏هاى بهار و گلبانگ و تندر و طوفان به یادگار مانده است. همچنین منتخبى از آثار دوره تحصیلى و اوان شاعرى خود را در تهران به اسم نوبهار منتشر كرد. سید محمود گلشن كردستانى بعد از تحمل یك دوره بیمارى قلبى چند ساله درگذشت.

تبلیغات در راسخون