علی محمدی

شاعر. تولد: 1277، خراشا. درگذشت: 1367. سید على معروف به «آخوند میرزا على» فرزند میرزا محمد، در مكتب آخوند میرزا هدایت به تحصیل پرداخت و عربى را نزد میرزا محمد آموخت. وى با شخصیت‏هایى چون سید رضا هاشمیان و عارف بجنوردى هم درس و هم مباحثه بود و این هر سه از محضر پدر بزرگشان «حاج میر خداداد» كه اهل علم و خطاطى بود، بهره بردند آخوند میرزا على، مكتبدارى را برگزید و به امر آموزش قرآن و سواد فارسى به شاگردان پرداخت. او ضمن راهنمایى و ارشاد مردم و پاسخ دادن به مسائل دینى به اداره‏ى مساجد و موقوفات و نظارت در مصرف مخارج اهتمام مى‏ورزید، اما حرفه‏ى اصلى او ساعت سازى و صحافى بود و خط را نیز زیبا مى‏نوشت. او به تنظیم و كتابت مجالس تعزیه‏خوانى همت گماشت و مجالس مختلف را به صورت جداگانه مكتوب ساخت كه در خراشا در ایام محرم هنوز هم اجرا مى‏شود. اجراى یكى از مجالس عاشورا كه او تنظیم كرده بود، ده ساعت به درازا مى‏كشد. وى كارگردانى شبیه‏خوانى‏ها را نیز به عهده داشت. آخوند میرزا على از 40 سالگى به سرودن شعر روى آورد و آیات قرآن، روایت اهل بیت و حوادث تاریخى را به نظم كشید. وى در مجالس مذهبى خراشا سروده‏هاى خود را در اعیاد و وفیات قرائت مى‏كرد و میرزا شكرالله فخر طه اشعار او را با صداى دلپذیر خود در مراسم به آواز مى‏خواند. از سید على محمدى دو دفتر شعر و چند جزوه در دست است. دفترى از مثنوى نیز مفقود شده است. آخوند میرزا على در سال 1367 به سراى باقى شتافت.