محمود تفضلی
محقق.
تولد: 1297، مشهد.
درگذشت: 4 مهر 1363، جاده مشهد.
محمود تفضلى، فرزند مصدقالسلطان، بعد از اتمام تحصیلات ابتدایى و متوسطه خود در زادگاهش تحصیلات عالى را در دانشسراى عالى تهران در رشتهى باستانشناسى دنبال كرد. در امتحانات نهایى دورهى لیسانس با احراز رتبهى اول موفق به دریافت مدال درجهى یك علمى (مدال طلا) گردید و سالها در دبیرستانهاى تهران (دبیرستان البرز و دبیرستان دیگر) با سمت دبیرى به تدریس مشغول بود. وى همچنین مدتى در موزهى ایران باستان كار مىكرد.
محمود تضلى با نام مستعار «گرسنه» نیز مطالب خود را امضا مىكرده است. خدمت مطبوعاتى را از سال 1321 آغاز كرده و مدتها با روزنامههاى «نبرد» و «ایران ما» همكارى داشته و زمانى نیز صاحب امتیاز روزنامه «تلاش» بود. وى همچنین مدتى به مدیریت «نامهى موسیقى» برگمارده شد و هفت شماره از آن مجله را منتشر ساخت.
تفضلى در كشورهاى نپال، تركیه، یونان و خصوصا هندوستان تجاربى اندوخته بود. وى به انتخاب وزارت فرهنگ و هنر به رایزنى فرهنگى به تركیه و هندوستان رفت و چندین سال در این كشورها اقامت داشت. به ویژه به علت تعلق خاطرى كه به فرهنگ هندوستان داشت، در راه شناسایى ادب این كشور تلاش بسیار كرد. از وى ترجمههاى ارزندهاى به جاى مانده است كه از آن جمله است: اندیشههاى نهرو (ترجمه از انگلیسى، 1340)؛ نگاهى به تاریخ جهان (سه جلد، ترجمه از انگلیسى، تألیف جواهر لعل نهرو، ترجمه از انگلیسى، 1338، نشریهى سفارت هند)؛ ایتر پریسكوم، گزارش سفارتى به دربار شاهعباس اول (از ژرژ تكتاندر فن دریابل، 1351)؛ مرآت الممالك، سفرنامهاى به خلیج فارس... (از سید على كاتبى، با همكارى على گنجدلى، 1355)؛ كودتا، نفت، مصدق (ترجمه و گردآورى، 1359)؛ نامههاى پدرى به دخترش (اثر جواهر لعل نهرو، ترجمه از انگلیسى، 1341)؛ كشف هند (دو جلد، ترجمه از انگلیسى، تألیف جواهر لعل نهرو، 1351)؛ همهى مردم برادرند (ترجمه از انگلیسى، تألیف مهاتما گاندى، 1348)؛ حقیقت من (ترجمه از انگلیسى، تألیف ایندیرا گاندى، 1362)؛ زندگانى بتهوون (اثر رومن رولان، ترجمه از فرانسه، 1328)؛ اتوبیوگرافى فرانكلین (اثر بنجامین فرانكلین، 1342)، زندگانى من (اثر جواهر لعل نهرو، با مقدمه دكتر تاراچند، 1335)؛ زندگى یوهان سباستیان باخ (نشریهى شمارهى شش ادارهى موسیقى كشور، 1329)؛ سفرى به مسكو (چاپ دوم، 1332)؛ شاندور پتوفى شاعر انقلاب مجار (ترجمه با مشاركت انكلا بارانى، 1331)؛ گفت و شنود با آقاى نهرو (1338)؛ مجموعه دربارهى مهاتما گاندى پدر ملت هند (1337)؛ مجموعهى اشعار در توحید و حقانیت دین مبین اسلام (1335)؛ نامههاى تیرباران شدهها (1330)؛ شوپن یا شاعر (ازگى دوپورتاس، 1336)؛ دوستى، دوستى (یادداشتهاى یك شركت كننده در جشنوارهى برلین، 1331)؛ هفت شاهى (شامل داستانهاى: «یك فاجعه»، «آخور چوبى»، «یك بار سیر شدن»، «تحصیل مجانى در دبیرستان»، «بیچارهها» اثر زیگوند مورتیس، 1331)؛ هند 1959 م. (1337، نشریه اطلاعات سفارت هند).
تفضلى در آستانهى وفاتش به عنوان مشاور فرهنگى مؤسسهى جدیدالتأسیس چاپ و انتشارات آستان قدس رضوى برگزیده شده بود.
محمود تضلى بر اثر تصادف در جادهى مشهد چهارم مهر 1363 به دار باقى شتافت.
ارسال نظر
با تشکر، نظر شما پس از بررسی و تایید در سایت قرار خواهد گرفت.
متاسفانه در برقراری ارتباط خطایی رخ داده. لطفاً دوباره تلاش کنید.
