احمد عبادی
نوازنده.
تولد: 1285.
درگذشت: 17 اسفند 1371.
احمد عبادى، فرزند میرزا عبدالله (نخستین راوى ردیفها و نوازندهى سهتار)؛ هنگامى بیش از هشت سال نداشت، با فراگیرى ضرب به ترانههاى ضربى موسیقى آشنا گردید و سپس شروع به آموختن سهتار كرد. در همین اوان پدرش وفات یافت. وى ناچار نزد خواهرانش (مولود خانم و ملوك خانم) كه از تعلیمات پدر برخوردار شده بودند، اصول نوازندگى را آموخت و مدت بیش از شصت سال به نواختن آن اشتغال داشت. از وى در زمینهى موسیقى آثار زیادى به جا مانده است. وى در سال 1302 در كنسرتى در گراند هتل شركت كرد.
احمد عبادى براى تأمین زندگى به عنوان كارمند دفترى شهربانى به خدمت دولت درآمد. بعدها به وزارت پیشه و هنر منتقل شد. احمد عبادى در سال 1337، هشت سال پس از تأسیس رادیو تهران، توسط لطفالله مجد به اسماعیل نواب كه در آن زمان در رادیو مشغول به كار بود، معرفى و سپس به استخدام رادیو تهران در مىآید. وى در برنامهى «گلها» كار مىكرد.
احمد عبادى در طول عمر خود شاگردان بسیارى آموزش داد. وى همچنین از نخستین هنرمندانى بود كه در سال 1367 از سوى شوراى ارزشیابى مشاغل هنرى نشان درجهى یك هنرى (برابر دكترى) دریافت كرد. وى شیوهاى نوین در نواختن و كوك سهتار پدید آورد. سبك جدید وى در نواختن سهتار این بود كه فاصلهى سیمها را با صفحهى ساز كه خیلى كم بود عوض كرد و به این ترتیب سبك نواختن سهتار تغییر كرد.
در سال 1337 از طرف هنرهاى زیبا، با حسین ملك به پاریس براى شركت در كنگرهى موسیقى بینالمللى دعوت شد. پس از آن به ایتالیا و آلمان و اتریش هم دعوت شد و در آنجا موسیقى نواخت.
(1371 -1285 / 1283 ش)، موسیقیدان و نوازنده. در تهران به دنیا آمد. وى نوهى آقا علىاكبر فراهانى بود كه از دوران كودكى با موسیقى آشنا شد و از همان هنگام با ساز پدرش ضرب مىنواخت. عبادى سهتار را نزد خواهرانش، مولود و ملوك،آموخت و آنقدر در نواختن این ساز تمرین كرد كه توانست جاى خالى پدرش را پر كند. بىگمان او یكى از استادان مسلم سهتار است كه در برنامهى «گلها» هنرنمایى مىكرد. احمد عبادىساز سهتار را كه كمتر مورد توجه بود به مردم ایران بیشتر شناساند. او با زحمات زیاد و كوششهاى فراوان، فاصلهى سیمها را از صفحهى كاسهى سهتار كه خیلى كم بود، عوض كرد و به این طریق، سبك و صداى سهتار را تغییر داد.[1]
به سال 1283 احمد عبادى در تهران خیابان ایران متولد شد، پدرش میرزا عبداللَّه، دومین فرزند آقا علىاكبر فراهانى، پس از فراگیرى اصول اولیهى موسیقى نزد برادر بزرگترش میرزا حسن، این هنر را در مكتب پسرعمویش آقا غلامحسین، كامل كرد. وى در تعلیم موسیقى به دیگران برخلاف بسیارى از موسیقیدانان آن زمان بسیار گشادهدست بود، به طورى كه اگر دست و دلبازى و تشویق و مهربانىهاى آن شادروان نبود موسیقى ایران به این پایه نمىرسید. او ردیفهاى موسیقى ایرانى را جمعآورى كرده به شاگردانش از جمله: سید حسین خلیفه، شاگرد و معاون كلاسش و میرزا مهدىخان صلحى و مهدیقلى هدایت آموخت. تا آن زمان موسیقى به صورت سینه به سینه حفظ و آموخته مىشد. میرزا عبداللَّه براى سهولت در كار فراگیرى موسیقى، دستگاههاى دوازدهگانهى موسیقى ملى را مورد تجدیدنظر قرارداد و با ادغام بعضى از آنها درهم، هفت دستگاه مفصل و مستقل را پدید آورد. از این نظر میرزا عبداللَّه خدمت بزرگى به موسیقى ایران كرد و شاگردان بزرگى چون: اسماعیل قهرمانى، سید علىمحمدخان مستوفى، سید مهدى دبیرى و فرزندش احمد عبادى را پروراند كه هر كدام از آنها نیز شاگردان بزرگ دیگرى تربیت و خدمات شایانى به موسیقى اصیل ایران نمودند.
زیر نظر چنین پدر بزرگوارى، احمد عبادى، دوران كودكى را پشت سر گذارد و از آنجا كه عشق به موسیقى و آشنایى با سازها در خانوادهى او موروثى بود، عجیب نبود كه این نوزاد همراه با زندگىاش ذوق و عشق به هنر را نیز آورده بود. احمد هنگامى كه هفت ساله بود همراه با ساز پدرش ضرب مىنواخت و از همان كودكى گوش او با نواهاى گوناگون آشنایى یافت و دیرى نپایید كه پدرش ساز «سه سیم» را به دست او داد تا بنوازد و همین كار، موجب شد كه احمد دوست صمیمى و همیشگى خود را پیدا كند. و آنقدر در نواختن این ساز تمرین كرد تا اینكه تنها كسى كه توانست جاى خالى پدر را پر كند او مىباشد و بىگمان یكى از استادان مسلم سه تار است كه در برنامه «گلها» واقعاً گل آن برنامه بود. عبادى یكى از افتخارات خود را همكارى با داود پیرنیا در برنامهى «گلها» مىداند و معتقد است كه پیرنیا براى این برنامهها زحمت فوقالعاده كشید و موسیقى ایرانى از آن زمان شكل گرفت و برنامهى «گلها» صحنهى رقابتى مشروع و عادلانه براى هنرمندان بنام ایران شده بود.
احمد عبادى بعد از سازش سهتار، به گل و گیاه علاقهى فراوان دارد به طورى كه پس از فراغت از نواختن ساز به سراغ گلهاى خود مىرود و با آنها سرگرم مىشود.
احمد عبادى ساز سهتار را كه مهجور مانده بود و فقط تا حدودى در نقاط دور و اطراف كشور نواخته مىشد به مردم سرزمین كشورش بیشتر شناساند، وى در نواختن، سبكى مخصوص خود را دارد به طورى كه هنگامى صداى سازش به گوش هر شنوندهى آگاه و بیدار دلى برسد مىفهمد كه صدا، صداى ساز استاد عبادى است. عبادى چون مدتها احساس مىكرد كه سبك زدن سهتار بسیار بد و تند نواخته مىشود كه در شنونده اثر اصلى سهتار را نمىكند و تقریباً صدا ناهنجار است لذا روزى به فكر افتاد كه این نقیصه را از این ساز ملى و سنتى رفع نماید و با زحمات زیاد و كوششهاى شبانهروزى فاصلهى سیمها را از صفحه كاسه سهتار كه خیلى كم بود عوض كند و به این طریق سبك و صداى سهتار تغییر مىكند و حالیه ما مىبینیم و مىشنویم كه صداى سهتار بسیار دلانگیزتر از سابق گردیده.
گرچه نوازندههاى بسیارى در نواختن سهتار پیدا شدند كه انصافاً در حدى عالى و ممتاز مىنوازند، ولى در مورد استاد احمد عبادى باید گفت كه: «دود همیشه از كنده برمىخیزد».
ارسال نظر
با تشکر، نظر شما پس از بررسی و تایید در سایت قرار خواهد گرفت.
متاسفانه در برقراری ارتباط خطایی رخ داده. لطفاً دوباره تلاش کنید.
