صفی الدین ارموی

عبدالمؤمن بن یوسف بن فاخر دانشمند و موسیقى‏دان ایرانى (و. ارومیه حدود 613 ه.ق- ف.693 ه.ق) در كودكى وى را به بغداد بردند و او در آن شهر به تحصیل پرداخت و پس از آموختن فقه شافعى به روزگار مستنصر به مستنصریه و به محاضرات و آداب و عربیت پرداخت و به سبب خوشنویسى در كتابخانه‏ى خلیفه به خطاطى مشغول شد. سپس به نواختن عود پرداخت و به سبب مهارتى كه در این راه بیافت ملازم و ندیم مستعصم آخرین خلیفه‏ى عباسى گردید. هنگامى كه هولاكو بغداد را فتح نمود ارموى نزد او رفت و به سبب هنر موسیقى خود در دستگاه خان مغول احترامى فوق‏العاده یافت. سپس به ریاست دارالانشاء علاءالدین عطاملك جوینى رسید. آنگاه به تبریز آمد و به دستور شمس‏الدین محمد جوینى صاحب دیوان پسرش شرف‏الدین هارون را تعلیم موسیقى داد و رساله‏ى «شرفیه» را به نام وى تألیف كرد. موسیقیدانان ادوار بعد از رسایل وى استفاده بسیار بردند و «بارون دولانژه» فرانسوى آنها را به فرانسه ترجمه نمود. ارموى را مخترع سازى به نام «مغنى» دانسته‏اند و گویند آن تركیبى از «قانون» و «رباب» و «نزهه» بود.

ارسال نظر

با تشکر، نظر شما پس از بررسی و تایید در سایت قرار خواهد گرفت.

متاسفانه در برقراری ارتباط خطایی رخ داده. لطفاً دوباره تلاش کنید.