عبداللَّه فراهانی

آقاى على‏اكبر فراهانى یكى از نوازندگان بى‏رقیب دوران قاجار بود كه مشهور است «تار» را بسیار نیكو مى‏نواخت و نغمات زیبا و دلپذیرى ساخت كه عارف در دیوان خود از آن یاد كرده ولى متأسفانه آهنگى در دسترس نیست كه از آن بهره گرفته شود، آقا على‏اكبر زیاد عمر نكرد و جوان بود كه دار فانى را وداع گفت. شادروان على‏اكبر فراهانى از خود سه پسر به جاى گذارد به نامهاى: میرزا حسن كه تحت تعلیمات پدرش نواختن تار و سه‏تار را به خوبى آموخت و با مهارت مى‏نواخت فرزندان دیگر آقا على‏اكبر، آقا میرزا عبداللَّه و آقا حسینقلى بودند كه مورد بحث در اینجا آقا میرزا عبداللَّه مى‏باشد. وى كه در حدود 1222 شمسى متولد شده بود؛ اصول اولیه‏ى موسیقى را نزد برادر بزرگ خود میرزا حسن فرامى‏گیرد و سپس از مكتب ناپدریش آقا غلامحسین كه گفته‏اند مردى حسود و خسیس بود، با رنج و سختى فراوان بهره مى‏گیرد. آقا میرزا عبداللَّه دستگاههاى موسیقى ملى ایران را مورد تجدید نظر قرار داد و با ادغام بعضى از آنها درهم، هفت دستگاه مفصل و مستقل را پدید آورد و در اختیار همگان قرار داد و شاگردان بزرگى تربیت كرد كه علاوه بر فرزندانش، باید از سید حسن خلیفه، میرزا مهدى‏خان صلحى مهدى‏قلى هدایت، میرزا نصیر فرصت شیرازى، اسماعیل قهرمانى، سید على‏محمد خان مستوفى و سید مهدى دبیرى، حسین خان هنگ‏آفرین، حاج آقا محمد مجرد ایرانى و ابوالحسن صبا نام برد. بعدها توسط همین شاگردان مثل: میرزا نصیر فرصت شیرازى، مهدى‏قلى هدایت ردیفهاى استاد نت نویسى شد كه مدت هفت سال طول كشید.

تبلیغات در راسخون

ارسال نظر

با تشکر، نظر شما پس از بررسی و تایید در سایت قرار خواهد گرفت.

متاسفانه در برقراری ارتباط خطایی رخ داده. لطفاً دوباره تلاش کنید.