سهیل ایقانی
سهیل ایقانى، برادر سیامك ایقانى، یكى دیگر از هنرمندان خوب موسیقى سنتى ایران است كه به سال 1336 در شهر شیراز، شهر گل و بلبل، شهر سعدى، و حافظ شهر علم و ادب و شعر و هنر، شهرى كه تا جهان پایدار است، افتخار هر ایرانى است دیده به جهان گشود.
سهیل ایقانى از سن شش سالگى به موسیقى علاقمند شد و میان سازهاى سنتى ایران بیشتر به سنتور علاقه نشان داد و هر محفل دوستانه و هر كجا كه این ساز را مىدید به طرف آن مىرفت و با كنجكاوى كودكانه خود مدتها به ان نگاه مىكرد و اگر كسى مزاحمش نمى شد شروع مىكرد با آن كلنجار رفتن.
به هر حال، وى از سن شش سالگى نواختن سنتور را نزد خود شروع كرد و هر آهنگى را كه به گوشش مىرسید، آنقدر آن را تمرین مىكرد تا مىتوانست آن را خوب بنوازد و همین كوشش و ممارست و تمرینهاى مكرر موجب گشت تا وى در سن دوازده سالگى قطعات بسیار مشكل را به راحتى بنوازد و به زیبایى به بداههنوازى پردازد.
وى دوران تحصیل دبستان و دبیرستان را در شیراز گذراند و همه سال در مسابقاتى كه براى هنرمندان محصل از طرف آموزش و پرورش برگزار مىشد، شركت و بااستعدادى كه داشت در رشته سنتور، مقام اول را كسب مىكرد.
سهیل ایقانى، از سال 1353 تا 1346 با رادیو تلویزیون فارس (مركز شیراز) و همچنین اركستر فرهنگ و هنر سابق همكارى كرد، در كار موسیقى در سالهاى اولیه، از راهنمایىهاى برادر بزرگ خود سیامك ایقانى ودوست هنرمندش مهران مهتدى بهره گرفت.
وى بعد از اتمام دوران تحصیل ابتدایى و متوسطه از شیراز به تهران آمد و فعالیتهاى هنرى خود را دنبال كرد، در سالهاى 1354 تا 1358 با رادیو ایران همكارى نمود، در تهران فرصتى خوب و ذىقیمتى به دست آورد تا از محضر هنرمندانى مثل: على تجویدى، پرویز یاحقى، رضا ورزنده، انوشیروان روحانى،فضلاله توكل، امیرناصر افتتاح كسب فیض كند و محضر و مصابحت همین هنرمندان براى وى موجب گشت كه ساز وى را هر شنوندهاى كه گوش مىكرد، بىاختیار به یاد مرحوم مرتضىخان محجوبى مىافتاد كه این آثار هماكنون هم موجود مىباشد.
سهیل ایقانى، علاوه بر نواختن سنتور كه ساز تخصصى او بود، با نواختن پیانو، ویولن، تار و سهتار هم آشنایى كامل داشت به خصوص كه پیانو را بسیار شیرین مى نواخت و خود از صدایى گرم و گیرا برخوردار بود و در هنگام نواختن، اكثر اوقات خوانندگى را خود انجام مىداد. او انسانى بود واقعا هنرمند، ملایم، محجوب و گوشهگیر و داراى روحى بسیار حساس و طبعى بسیار لطیف كه مورد ستایش تمام دوستان ونزدیكانش بود، هنرمندى بود بسیار خوددار و خودخور كه تمام رنج و غم زندگى را در سینه نگاه مىداشت و هیچگاه براى كسى بازگو نمىكرد چون معتقد بود كه موجب اندوه آنان مىشود و تنها بار گران آن را خود مىكشید ولى افسوس كه چه نابههنگام دست غدار روزگار این عزیز را كه یكى از جوانترین و بااستعدادترین چهرههاى موسیقى اصیل و سنتى ایران بود از ما گرفت و در آخرین بهار زندگى خود كه اول اردیبهشت ماه 1365 بود، در سن 29 سالگى، با این جهان فانى وداع نمود و دوستان و آشنایان و هنردوستان را در ماتمى بزرگ و همیشگى باقى گذارد. در وصیتنامههایى كه به خط این هنرمند بر جاى مانده نشان دهنده این است كه شادروان سهیل ایقانى، در تمام طول زندگى پربار هنرى خویش هرگز كسى صداى بلند او را نشنیند، نه با كسى دشمن بود و نه دشمنى داشت، همیشه و همه وقت سرش به كار خود و موسیقى و راز و نیاز با ساز خویش بود كه گویى عاشق و معشوقى با هم نجوا مىكنند.
آثارى كه از وى بهجا مانده، او را نوازندهاى چیرهدست و خلاق در سنتور نشان مىدهد كه به جرأت مىتوان گفت كه وى صاحب سبك خاصى در نوازندگى بوده است، او یكى از محبوبترین هنرمندان شهر شیراز بود كه دست اجل خیلى زود پاییز، گلستان وجودش را پرپر نمود. تربت او در محل زادگاهش شیراز مىباشد، یادش گرامى و روح بزرگ او شاد باد.
تبلیغات در راسخون
نظرات کاربران
ارسال نظر
با تشکر، نظر شما پس از بررسی و تایید در سایت قرار خواهد گرفت.
متاسفانه در برقراری ارتباط خطایی رخ داده. لطفاً دوباره تلاش کنید.
