محسن زربافیان

محسن زربافیان به سال 1314 در تهران دیده به جهان باز كرد، از كودكى به موسیقى علاقمند بود و این علاقمندى و كشش وى به سوى موسیقى، او را مثل اكثر هنرمندان در رشته موسیقى كه از سنین طفولیت جذب این هنر مى‏گردیدند، او نیز مجذوب این هنر گردید، وى ابتدا با نواختن نى‏لبك كه سازى ابتدایى و به آسانى در در دسترس قرار مى‏گرفت آغاز كرد. تمرین‏هاى متوالى و علاقمندى شدید وى به نواختن ساز موجب شد كه او از سن پانزده سالگى نزد سلیم فرزان هنرمند ارجمند و نوازنده بزرگ قره‏نى رفت و مدت 10 سال در خدمت ایشان به فراگیرى و نواختن این ساز پرداخت. سپس نزد هنرمند دیگرى به نام اكبر حق‏كردار كه ایشان هم از هنرمندان شایسته و خوب كلارینت است رفت و نت را نزد این هنرمند فرا گرفت. محسن زربافیان، از سال 1338، همكارى خود را با رادیو ایران آغاز كرد و اولین كار خود را با اركستر دانشجویان دانشگاه و سپس با اركسترهایى مثل: اركستر شماره 3 هنرهاى زیباى، اركستر كوچك به رهبرى عباس شاپورى، اركستر نوین به رهبرى عطاله خرم، اركستر مهندس همایون خرم، انوشیروان روحانى، اسفندیار منفردزاده، پرویز اتابكى و پرویز شهبازیان كار كرد. محسن زربافیان، از هنرمندان خوب و بااستعدادى است كه در دوران فعالیت‏هاى هنرى خویش در رشته موسیقى، آهنگ‏هاى خوب چشمگیرى ساخت كه مى‏توان از: «حقله طلائى»، «چشم انتظار»، «دل افسرده»، «چشمه نور»، «كى میشه فردا»، «عروسك چینى »، «ستاره»، «گلریز»، «شكوفه»، «دل بى‏قرار»، «جام طلایى»، «راز دل»، «آمدى»، «ماه حسن» و تعدادى دیگر نام برد. وى مدت‏ها اقدام به تربیت و تعلیم شاگردان در رشته قره‏نى پرداخت و شاگردان فراوانى را تعلیم داد و براى شناساندن موسیقى سنتى ایران مسافرت‏هایى در چهارچوب مبادلات فرهنگى و هنرى همراه هنرمندانى نظیر: امیر قره‏داش، احمدعلى راغب، عباس زرساز، مختار محمدى، جواد لشگرى، چنگیز عسگرپور و سلیمان اكبرى به آمریكا و عمان مسافرت‏هایى كرد.

محسن زربافیان

تازه های مشاهیر

بیشترین بازدید هفته