علی سراجیان
على سراجیان به سال 1321 در تهران متولد شد و پس از به پایان رساندن تحصیلات ابتدایى و متوسطه، كار موسیقى را به طور جدى و فعال دنبال نمود زیرا هنوز خیلى كوچك بود كه عشق و شوق نواختن تنبك در وى پدیدار گشت و همین عشق و علاقه به موسیقى بود كه هر وقت و در هر فرصتى به موسیقى رادیو گوش مىداد، توجهاش به ضرب آن به خصوص ریتم جلب مىگردید.
در آن زمان بیشتر برنامههاى موسیقى رادیو، نوازنده تنبك آن استاد حسین تهرانى بود كه اهمیت و وزن خاصى به اركستر مىداد و جذب و كشش فراوانى در شنونده نسبت به موسیقى ایجاد مىكرد.
به هر حال على سراجیان، درباره عشق و علاقه و كشش خود نسبت به موسیقى مىگوید:
«دقیقا در سنین هفت سالگى در كلاس اول ابتدایى درس مىخواندم كه ریتمهاى ساده ضرب را روى ناودان حیاط یا در اتاق و هنگام زنگهاى تفریح در روى میز مدرسه اجرا مىكردم و حدود 10 سالم بود كه همین ضربهاى ساده را روى تنبك آهنى كه تهیه كرده بودم به اجرا درمىآوردم. علاقه بیش از حد من اجرا به موسیقى به خصوص نواختن ضرب، مورد توجه خانوادهام قرار گرفت و بىنهایت مورد تشویق آنان قرار گرفتم. همین امر موجب تشویق من مىگردید كه تمرین و فراگیرى تنبك را عملا شروع نمایم.
در همین ایام، در یكى از محافل دوستانه و خانوادگى با استاد فقید مرتضىخان محجوبى افتخار آشنایى پیدا كردم كه چون به ایشان گفتند كه من به موسیقى علاقمند و با نواختن ضرب آشنایى دارم، استاد از من خواستند قطعهاى را اجرا نمایم و من هم اطاعت امر كردم و قطعهاى را نواختم كه استاد مرا همراهى كرد و مرا مورد لطف و مرحمت و تشویق فراوان خویش قرار داد. در همین جلسات دوستانه، چند بار دیگر خدمت استاد محجوبى شرفیاب شدم و از راهنمایىهاى ایشان بهرهمند گردیدم و یادم هست كه استاد طرز نواختن مرا پیرو سبك و سیاق یكى از نوازندگان خوب تنبك كه در برنامههاى «گلها» همكارى داشت مىدانستند كه این استاد اكنون در قید حیات نیستند و من بعدها با این استاد فقید نیز افتخار آشنایى پیدا نمودم كه دوستى او برایم بس افتخارآمیز و كسب فیض فراوان از محضرش بود.
از سنین هجده سالگى با اركستر فرهنگ و هنر كه به رهبرى هنرمند ارزنده اسداله ملك بود همكارى خود را آغاز كردم ولى چون سخت مشغول تحصیل بودم همكاریم بیش از چند برنامه دوان نیافت ولى به مرور زمان تمرینات و فعالیت خود را ادامه مىدادم و از هر استادى در این زمینه بهرهاى مىگرفتم تا اینكه چند سالى را هم در خدمت هنرمند خوب و نوازنده تواناى ضرب حسین همدانیان رفتم كه در اینجا باید یادآور شوم، بیشتر پیشرفت خود را مدیون وى مىدانم.
در همین ایام همكارى خود را با اركستر دانشجویان دانشگاه كه جزو یكى از اركسترهاى رادیو بود آغاز كردم و در این اركستر مشغول فعالیت گردیدم و در ضمن تمرینات عملى مكرر، كتابهاى مربوط به تئورى موسیقى را مطالعه و چندى هم نزد مرحوم رضا گلشن راد، هنرمند شریف و ارجمندى كه هیچگاه محبتهایش را از یاد نخواهم برد، به فراگیرى نت و علم موسیقى پرداختم.
به مروز زمان كه به رادیو تلویزیون راه یافتم، با هنرمندان ارزندهاى مثل: فرهنگ شریف، فضلاللَّه توكل، سیاوش زندگانى در برنامههاى همنوازى شركت مىجستم و در اركستر بزرگ رادیو به رهبرى انوشیروان روحانى، برنامههاى مختلفى را اجرا كردم.
در سال 1352، به اتفاق هنرمندان، فرهنگ شریف، سیاوش زندگانى و تنى چند كه نام آنان را به خاطر ندارم، براى كنسرت به هامبورگ رفتیم و برنامههایى هنرى جهت آشنایى مردم آن دیار با موسیقى ملى و فرهنگ صوتى كشورمان به اجرا درآوردیم كه مورد استقبال آنان قرار گرفت.»
على سراجیان، در حال حاضر ساكن تهران و مسئول موسیقى كانون پرورش فكرى كودكان و نوجوانان استان تهران است و به طور فعال آنچه را كه در طول عمر خود از موسیقى سنتى آموخته به نوجوانان علاقمند به موسیقى مىآموزد.
تبلیغات در راسخون
ارسال نظر
با تشکر، نظر شما پس از بررسی و تایید در سایت قرار خواهد گرفت.
متاسفانه در برقراری ارتباط خطایی رخ داده. لطفاً دوباره تلاش کنید.
