محمود محمدی
محمود محمدى به سال 1311 خورشیدى در خیابان خراسان یكى از خیابانهاى جنوبى شهر تهران متولد شد. در همسایگى او، هنرمند ارزنده مسعود حسنخانى زندگى مىكرد كه همین امر موجب كشش وى به سوى موسیقى گردید، از سن چهارده سالگى محمود محمدى با خرید یك «قرهنى» رسماً كار فراگیرى موسیقى را آغاز كرد.
محمدى در این زمان محصل كلاس دوم دبیرستان دارالفنون بود كه ضمن تحصیل به موسیقى روى آورد، ابتدا نزد هنرمند ارجمند عباس تهرانى رفت و زیر نظر وى شروع به فراگیرى نواختن كلارینت پرداخت ولى به واسطه مشغله فراوان وى به نزد معلم دیگرى به نام سعیدپور كه از نوازندگان موزیك ارتش بود رفت و مشغول فراگیرى نواختن قرهنى گردید و پس از چندى كه معلم وى به مأموریت رفت، او بنا به توصیهى دوستان خود به كلاس شادروان استاد حسینعلى وزیرىتبار رفت و مشغول تحصیل نزد این استاد ارزندهى قرهنى شد. ناگفته نماند كه در كلاس استاد وزیرى، هنرمندان ارزندهى دیگرى چون رضا یاورى نیز بودند كه محمدى نزد ایشان هم به كسب معلومات مىپرداخت و بعضى از آهنگها و ردیفها را كمك مىگرفت و مىآموخت.
پدر و مادر محمود محمدى با فراگیرى موسیقى توسط فرزند خود مخالف بودند، لذا وى جهت تمرین این ساز پرصدا و بادى ناچار به بیابانهاى اطراف خیابان خراسان مىرفت و در اتاقهاى خرابه آن با روشن كردن چند شمع بزرگ گچى با هزاران ترس و خطرى كه با آن مواجه بود دور از چشم پدر و مادر به تمرین مىپرداخت، عشق به موسیقى و فراگیرى و نواختن قرهنى، چنان سراپاى وجود وى را تسخیر كرده بود كه او این خطرات را به هیچ مىگرفت و با آن مردانه مبارزه مىكرد و در این مبارزه هم عاقبت پیروز بیرون آمد به طورى كه هماكنون وى یكى از نوازندگان خوب و موفق این ساز در موسیقى ایران است ولى خود او با فروتنى مىگوید: «هنوز هم در علم موسیقى یك طلبه هستم».
روزى محمود محمدى با حسین همدانیان نوازنده ضرب در محفلى آشنا مىشود و این آشنایى منجر به آشنا شدن او با شاپور نیاكان و مجید وفادار و هنرمندان دیگر رادیو مىشود كه همین آشنایىها، وى را براى همكارى به رادیو مىكشاند، در رادیو با اركسترهایى كه سعادتمند قمى، یونس دردشتى، اكبر گلپایگانى، ایرج، كورس سرهنگزاده، ناصر مسعودى و بسیارى دیگر از هنرمندان همكارى داشتند، مشغول نواختن و همكارى شد و سالها با اركستر جواد لشگرى نیز همكارى كرد.
محمود محمدى، هماكنون روزانه مدت دو ساعت به تمرینات خود ادامه مىدهد و هرچندگاه این ساز را براى شاگردان و علاقمندان آن تدریس مىنماید، وى كارمند بانك ایران و خاورمیانه است و به كلیه هنرمندان به خصوص هنرمندان موسیقى سنتى ایران عشق و علاقه دارد به نحوه نوازندگى شادروانان: استاد حسینعلى وزیرىتبار و رضا گلشنراد بسیار علاقمند مىباشد و مىگوید: «علم موسیقى مانند اقیانوسى بىكران است كه انسان هرچه بیشتر در این اقیانوس پیش برود، باز هم به انتهاى آن نمىرسد». او پیشرفت خود را مدیون اساتید نامبرده مىداند و همیشه خود را در این هنر یك طلبه به حساب مىآورد.
تبلیغات در راسخون
ارسال نظر
با تشکر، نظر شما پس از بررسی و تایید در سایت قرار خواهد گرفت.
متاسفانه در برقراری ارتباط خطایی رخ داده. لطفاً دوباره تلاش کنید.
