عبداللَّه شکرائی
عبداللَّه شكرائى، به سال 1323 در خانوادهاى متدین و مذهبى در كرمانشاه متولد شد، هنوز به مدرسه ابتدایى نرفته بود كه همراه خانواده به تهران آمد و در این شهر پرهیاهو اقامت گزید.
وى از سن 10 سالگى به موسیقى علاقمند شد و مىخواست كه با نواختن یكى از آلات موسیقى آشنایى پیدا كند و عطشى كه هنر موسیقى درونش را مىسوزاند سیراب نماید، ولى نه سازى در اختیار داشت نه امكاناتى كه بتواند به آن و نواختن ساز دسترسى پیدا نماید.
چند كوچه آن طرفتر منزل وى از دور صداى سنتور هر روز به گوش عابرین مىرسید و او روزى به طرف این صدا رفت و پشت پنجره آن خانه آن قدرى نشست و گوش داد تا هوا تاریك شد، از آن زمان به بعد بیشتر روزها، كار وى رفتن پشت پنجره آن خانه و گوش دادن به صداى سنتور صاحب منزل بود كه این عمل او، حس كنجكاوى صاحب منزل را برانگیخت و متوجه شد كه این نوجوان به ساز سنتور، علاقهاى وافر دارد، لذا به وى گفت بیا و شكل سنتور را ببین و طرز نواختن آن را مشاهده كن و برو براى خود كه این قدر علاقمندى، سازى تهیه كن و به نواختن آن خود را مشغول كن.
وى، پس از اینكه شكل و شمایل سنتور را از نزدیك دید و طرز مضراب زدن را مشاهده كرد، از آن مرد هنرمند خداحافظى كرد و به منزل آمد و با چمدان شكستهاى كه در زیرزمین منزل موجود بود، شروع به نواختن سنتور با چند متر سیم نازك برق كرد. و هر روز دور از چشم پدر به نواختن آن مشغول شد ولى صداى این ساز، با صداى آن سازى كه در منزل آن مرد هنرمند شینده بود، تفاوتى بسیار داشت و روح حساس و دل عاشق پیشه او را، راضى نمىكرد، از طرفى هم چارهاى نداشت تا با ساز ابداعى خود هر روز به راز و نیاز بپردازد، عاقبت روزى نزد مادر خود رفت و از او خواهش كرد تا پولى در اختیار وى قرار دهد و او بتواند، سازى براى خویش خریدارى كند .
مادر او، مبلغ چهارصد ریال به او پول داد و وى با خریدارى یك سنتور مشقى شروع كرد به نواختن آهنگهایى كه از رادیو مىشنید. روزها، دور از چشم پدر به تمرین و نواختن مىپرداخت تا اینكه روزى پدر، بدون خبر به منزل آمد و نواختن سنتور وى را دید و برآشفت و سنتور را شكست و او را تنبیه سختى كرد.
پس از رفتن پدر از منزل وى تكههاى شكسته شده سنتور را به هم چسبانید و دوباره هر روز نزد خود شروع به نواختن آهنگهاى روز كرد. سال تحصیلى رو به اتمام بود كه در تالار فرهنگ مسابقات هنرى برگزار شده بود و از نواحى مختلف آموزش و پرورش در این مسابقات دانشآموزان شركت كرده بودند، عبداللَّه شكرائى نیز شركت كرد ولى نه در مسابقات هنرى آن، بلكه به عنوان تماشاچى.
در این مسابقات بود كه وى با استاد فقید اسماعیل مهرتاش آشنا شد و گفت كه سنتور مىنوازد ولى مشكلات خود را هم براى ایشان بیان داشت. استاد مهرتاش از وى دعوت كرد تا به جامعه باربد بیاید و موسیقى را در كلاس استاد فرا گیرد.
پدر عبداللَّه شكرائى پس از مدتها عاقبت موافقت كرد كه وى جهت فراگیرى علم موسیقى به جامعه باربد رفته و تحصیل موسیقى نماید. عبداللَّه شكرائى بیش از چهارده سال نداشت كه در كلاس استاد مهرتاش سنتور خوب و خوشصدا، با كوك ممتاز عالى روبرو شد و در این كلاس با این سنتور و نزد چنین استادى، با عشق و علاقهیى كه به این ساز داشت خیلى زود، ردیفها و گوشههاى آوازهاى موسیقى اصیل و سنتى ایران را فراگرفت و در ساختن ساز، كتابهاى گوناگون سنتور و سنتورهاى استادكاران مختلف را الگو قرار داد.
بنا به گفته خود وى، در ساختن سنتور، از تجربیات میلاد كیائى بهره گرفت و از راهنماییهاى ایشان استفاده كرد و اولین سازى را كه ساخت پرویز مشكاتیان پسندید و آن را از او خریدارى كرد و سازهاى بعدى وى را، بسیارى از شاگردان استاد پایور و هنرمندان جوان و علاقمند خریدارى كردند.
تبلیغات در راسخون
ارسال نظر
با تشکر، نظر شما پس از بررسی و تایید در سایت قرار خواهد گرفت.
متاسفانه در برقراری ارتباط خطایی رخ داده. لطفاً دوباره تلاش کنید.