نظام الدین حکمت

متولد 1262 در شیراز، فرزند حاج میرزا حسام‏الدین مشارالدوله شیرازى كه از ملاكین و متنفذین شیراز بود. دو فرزند خود نظام‏الدین و رضا (سردار فاخر) را تحت تربیت و مراقبت دقیق قرار داد و در تحصیل آنها كوشش بسیار نمود. نظام‏الدین پس از فراغت از تحصیل، در نهضت مشروطیت با مشروطه‏خواهان هم‏آهنگ شد و چون جوانى پرشور و مطلع بود، مورد توجه آزادیخواهان قرار گرفت. در 1290 براى ادامه‏ى تحصیل به اروپا رفت. چند سالى در آنجا بود و لیسانسیه حقوق شد. در شروع جنگ بین‏الملل اول به ایران بازگشت و در انتخابات دوره‏ى سوم با كمك حزب دموكرات از شیراز به وكالت رسید و پس از تعطیل مجلس، جزء مهاجرین بود. مدتى در كرمانشاه و مدتى هم در استانبول زندگى كرد. پس از مراجعت به ایران، به معاونت وزارت فوائد عامه منصوب شد. مدتى نیز معاون وزارت معارف و معاون وزارت جنگ بود و در فروردین ماه 1303 در كابینه‏ى سوم سردارسپه به كفالت وزارت فوائد عامه منصوب گردید و پس از چهار ماه، تیمورتاش وزیر شد و نظام‏الدین كه تازه پس از فوت پدرش، مشارالدوله لقب یافته بود، به حكومت كردستان رسید و چند سال در آنجا حكومت كرد. رفتار و برخورد او با مردم كردستان موجبات رضایت اكراد را فراهم كرد و سال‏ها در آنجا با محبوبیت حكومت مى‏كرد. چندى هم حاكم بنادر و كرمان بود تا اینكه در مهرماه 1313 محمدعلى دولتشاهى وزیر پست و تلگراف كابینه‏ى فروغى، بدرود حیات گفت و نظام‏الدین حكمت وارد كابینه شد و به سمت وزیر پست و تلگراف معرفى شد. در كابینه‏ى جم نیز همچنان عهده‏دار وزارتخانه‏ى مزبور بود تا اینكه در 1315 در 54 سالگى در اثر سكته‏ى قلبى درگذشت و در باغ طوطى در زاویه‏ى مقدس حضرت عبدالعظیم مدفون گردید. مردى نیك‏نفس و لایق بود و به شیوه‏ى اشراف زندگى مى‏كرد.

نظام الدین حکمت

تازه های مشاهیر

بیشترین بازدید هفته