هلاکو رامبد

فرزند سالار اسعد طالشى و از نواده‏هاى دخترى احتشام‏السلطنه علامیر است. وى در 1295 تولد یافت و در ایران و اروپا تحصیلات متوسطى را انجام داد و به كار تجارت و ملكدارى مى‏پرداخت و شركت هواپیمائى درست كرد. در تاسیس حزب مردم از نزدیك مداخله داشت و در آنجا فعالیتى از خود به ظهور رسانید. در دوره‏ى نوزدهم از گرگان رود و طوالش وكیل شد. در همان دوره میخ خود را محكم كوبید و مورد توجه شد و در ادوار بعد یعنى دوره‏هاى بیستم، بیست‏ویكم، بیست‏ودوم، بیست‏وسوم و بیست‏وچهارم یعنى از 1334 تا 1356 وكیل مجلس بود و ظاهرا لیدرى اقلیت مجلس را عهده‏دار مى‏شد و هنگام طرح لوایح دولت، در صف اول مخالفین قرار مى‏گرفت و نطقهاى ظاهرا فریبنده‏اى مى‏نمود ولى شبها با دولتمردان به دوستى و صفا سر مى‏كرد و همیشه بر خر مراد سوار بود. در سال 1354 كه به اصطلاح سیستم مملكت از دو حزبى به یك حزبى تغییر یافت، او در حزب جدیدالتاسیس همه كاره شد و با جمشید آموزگار دبیر كل حزب رستاخیز نزدیكى یافت. وقتى آموزگار به نخست‏وزیرى رسید، او را به سمت وزیر مشاور و معاون سیاسى و پارلمانى تعیین كرد. رامبد كه سالها از دولت گله داشت كه چرا به تذكرات نمایندگان ترتیب اثر نمى‏دهد، خود كاسه‏ى گرمتر از آش شد و با خشونت و بى‏ادبانه جواب نمایندگان را مى‏داد و به كسى رحم نمى‏كرد. واقعا شخصى كه قریب بیست سال دولتها را به باد انتقاد گرفته بود، آنچنان مست مقام شد كه به كلى مجلس و دوستان خود را فراموش نموده و آنچه خود مى‏گفت «وحى منزل» بود. رامبد در نطق و بیان و سفسطه كم‏نظیر بود و خوب در مجلس بازى مى‏كرد. از ثروت هم به حد كامل برخوردار گردید.