ام هانی

قرن سیزدهم هجرى، از زنان فاضل و شاعر. وى دختر حاج عبدالرحیم خان (1237 ق) بیگلربیگى یزد و از درباریان فتحعلى شاه قاجار (1250 -1212 ق) بود كه از بیمارى وباى عمومى در شهر یزد درگذشت. ام‏هانى از اهالى یزد بود و در جوانى ازدواج نكرد ولى در اواخر عمر با سید محترمى ازدواج كرد و بدون فرزند از دنیا رفت. از اشعار اوست: خال به كنج لب یكى طره‏ى مشك فام دو واى به حال مرغ دل‏دانه یكى و دام دو محتسب است و شیخ و من صحبت عشق در میان از چه كنم مجابشان پخته یكى و خام دو هر كه بگوید این غزل بخشمش از سبیل جان توسن خوش خرام یك استر خوش لگام دو كان كرم جواد خان كز دل و از كفش برد مایه‏ى جود هر زمان بحر یكى غمام دو معروف است كه دوستعلى خان ابرقوهى، از خاندان ام‏هانى كه او نیز طبعى عالى داشته همین غزل را استقبال كرده است: غیر دو زلف آن صنم بر رخ دلفریب او كس نشنیده در جهان صبح یكى و شام دو عبدالحسین آیتى- كه قبلا از بزرگان بهائیت بوده- در تاریخ یزد مى‏نویسد: «شگفت است غزلى با این همه گفتگو كه ام‏هانى سروده و نام جوادخان را در آن ذكر نموده و دوستعلى خان هم استقبالش كرده باز مردمان بى‏اطلاع عمداً یا سهواً آن را به قرةالعین قزوینى كه حتى یك شعر هم از او دیده نشده نسبت داده‏اند.» بیت دوم این غزل به عفت نسابه نیز منسوب است. گویند ام‏هانى در حال جان دادن انگشترى قیمتى در دست داشته و خدمتكارش مى‏خواسته آن را بیرون بیاورد كه ام‏هانى چشم گشوده و این بیت را مى‏گوید: كم فرصتند مردم دنیا به هوش باش پر مى‏كنند بسمل در خون تپیده را[1] (س سیزدهم ق)، شاعر. از اهالى یزد بود. پدر وى از درباریان فتحعلى شاه قاجار بود. ام‏هانى در جوانى ازدواج نكرد امّا در اواخر عمر سید محترمى را به همسرى برگزید. روایت شده كه پیش از مرگ، انگشترى قیمتى در دست داشت و كنیزش مینو مى‏خواست آن را بیرون بیاورد كه ام‏هانى چشم گشود و این بیت را گفت: كم فرصت‏اند مردم دنیا به هوش باش پَر مى‏كنند بسمل در خون طپیده را محمدصادق خان رحیمى، از نواده‏هاى حاج عبدالرحیم خان، از قول عمه‏ى خود مى‏گوید كه ام‏هانى بیست یا سى جلد كتاب بر خان‏هاى دودمان خود وقف كرده و پست هر كدام به مناسبتى شعر یا اشعارى از خود نگاشته بود. وى «دیوان» شعر داشته است.[2]

ام هانی

تازه های مشاهیر

بیشترین بازدید هفته