حیران

ز 1247 ق، از زنان شاعر. وى از طایفه دنبلى، از خاندان مشهور آذربایجانى، بود و در شهر تبریز به دنیا آمد. به نوشته مولف زنان سخنور، حیران خانم، خواهر كریمخان كنگرلوى دنبلى است كه از بزرگان و توانگران نخجوان بود. این بانو در سال 1218 ق در جریان جنگ ایران و روسیه از نامزد یا همسر خود به اجبار جدا شد و به ازدواج با مرد دیگرى- كه هیچگاه به او دل نبست- ازدواج كرد. وى به دفعات نارضایتى خود را نسبت به واقعه پیش آمده و علاقه‏اش را به همسر قبلى خود ابراز كرده است. حیران خانم مادر و خواهر عباس میرزا، نایب‏السلطنه‏ى فتحعلى شاه قاجار (1250 -1212 ق) را مدح مى‏كرد. دیوان او داراى چهار هزار و پانصد بیت و مشتمل بر قصاید، غزلیات، قطعات و ترجیعات به زبان فارسى و تركى است (1314 ش). شعر زیر از اوست: چه كنم باز فتادم دگر از یار جدا بلبل زار صفت از گل و گلزار جدا اى فلك ناله من خانه خرابت سازد كه مرا كردى تو از یار دگر بار جدا خون ز بهر من غمدیده هجران ریزد باد سیار جدا ابر گهربار جدا برغم فرقت من ناله كشد در گلشن بلبل زار جدا خار ستمكار جدا همه بر حسرت من گریه كنند شام و سحر یار غمخوار جدا دشمن خونخوار جدا در همه حال خرد راست جدایى ز رقیب حیف باشد نشود یار ز اغیار جدا آه «حیران» چه سازم من از این محنت و كرد از یار مرا گردش غدار جدا قطعه‏اى نیز به مناسبت وباى سال 1247 سروده است. وى هنگام مرگ هشتاد سال داشت.[1] (ز 1247 ق)، شاعر، متخلص به حیران. از خواتین محترم طایفه دنبلى‏ها و از خانواده مشهور آذربایجان بود. در شهر تبریز متولد شد. «دیوانى» دارد مشتمل بر قصاید و غزلیات و مقطعات و ترجیعات مركب پارسى و تركى قریب به چهار هزار و پانصد بیت و غالب اشعار او در مدایح والده همشیره عباس میرزا نایب‏السلطنه بود. به نقل از خویشان او در موقع وفات هشتاد سال داشته است. نسخه‏اى از «دیوان» شعر حیران را حاج حسین آقا نخجوانى از بازرگانان بنام تبریز در كتابخانه‏ى خود محفوظ داشته است.[2]

تبلیغات در راسخون

ارسال نظر

با تشکر، نظر شما پس از بررسی و تایید در سایت قرار خواهد گرفت.

متاسفانه در برقراری ارتباط خطایی رخ داده. لطفاً دوباره تلاش کنید.