شعوانه

قرن دوم هجرى، از زنان زاهد، عابد و عارف. به نوشته عبدالرحمان جامى (898 -817 ق) وى از ایرانیان ساكن ابله بود و با آواز خوش خود مردم را وعظ مى‏كرد و زاهدان، عابدان و صاحبدلان در مجلس وى حاضر مى‏شدند. او از زمره‏ى زنان مجتهد، خداترس، گریان و گریاننده از خوف الهى بود. به گفته جامى شعوانه غالبا مى‏گریست و زنان با وى مى‏گریستند. وى را گفتند «مى‏ترسیم كه از بس گریه چشم تو نابینا شود، گفت در دنیا كور شدن از گریه، بسیار مرا دوست‏تر است از كور شدن از عذاب النار». از اوست كه «چشمى كه از لقاء محبوب خود بازماند و به دیدار وى مشتاق باشد بى‏گریه نیك نمى‏ماند.» عارفان بزرگى مانند ابوعلى فضیل بن عیاض بر علو مقام و زهد وى گواهى داده‏اند.[1] (س دوم ق)، واعظ و عارف. وى از ایرانیان ساكن ابله بود و با آواز خوش خود مردم را وعظ مى‏كرد و زاهدان، عابدان و صاحبدلان در مجلس وى حاضر مى‏شدند. او از زمره‏ى زنان مجتهد، خداترس، گریان و گرایاننده از خوف الهى بود. وى غالبا مى‏گریست و زنان با وى مى‏گریستند. عارفان بزرگى مانند ابوعلى فضیل بن عیاض بر علو مقام و زهدى وى گواهى داده‏اند.[2]

ارسال نظر

با تشکر، نظر شما پس از بررسی و تایید در سایت قرار خواهد گرفت.

متاسفانه در برقراری ارتباط خطایی رخ داده. لطفاً دوباره تلاش کنید.