فاطمه خضرویه

قرن سوم هجرى، از زنان صوفى. وى دختر امیر بلخ و همسر احمد بن خضرویه بلخى بود. به نوشته هجویرى فاطمه «در طریقت شأنى بزرگ داشت. چون وى را ارادت توبه پدید آمد به احمد بن خضرویه بلخى كس فرستاد كه مرا از پدرم بخواه، اما او اجابت نكرد. دوباره كس فرستاد كه یا احمد من تو را آن مرد پنداشتم كه راه حق به زنى راهبر باشى نه راهبر. احمد كس فرستاد و او را از پدرش خواستگارى كرد و پدرش به حكم تبرك او را به عقد احمد درآورد. فاطمه بترك مشغولى دنیا بگفت و به حكم عزلت با احمد بیارامید تا احمد را قصد زیارت خواجه با یزید افتاد، فاطمه با وى برفت. هنگامى كه با بایزید روبرو شد نقاب از روى برداشت و با او گستاخ وار سخن گفت. احمد ناراحت شد و گفت: چرا اینطور سخن مى‏گویى؟ فاطمه گفت: از آنرو كه تو محرم طبیعت منى و وى محرم طریقت من. من از توبه هوا رسم و از وى به خدا و دلیل آن اینست كه وى از صحبت من بى‏نیاز است و توبه من محتاج... زمانى كه با یزید درباره حناى دست فاطمه از او سؤال كرد كه براى چه حنا بسته‏اى؟ فاطمه گفت: از این به بعد كه چشم تو بر دست من افتاد صحبت ما حرام شد و از آنجا برگشت و در نیشابور اقامت گزید.»

تبلیغات در راسخون

ارسال نظر

با تشکر، نظر شما پس از بررسی و تایید در سایت قرار خواهد گرفت.

متاسفانه در برقراری ارتباط خطایی رخ داده. لطفاً دوباره تلاش کنید.