فرخنده ساوجی

قرن سیزدهم و چهاردهم هجرى، از زنان شاعر. وى دختر كاظم خان و همسر سیف لشكر خلج بود كه در قریه‏ى عبداللَّه‏آباد، نزدیك شهر ساوه، زندگى مى‏كرد. فرخنده از كودكى به حسن خلق معروف بود و شعر مى‏سرود. در اواخر عمر نابینا شد اما این عارضه او را از شعر گفتن بازنداشت. وى قصیده و غزل را به خوبى مى‏سرود. دیوان اشعارش در سال 1307 ش با مقدمه افخم‏السادات سلطانى در تهران به چاپ رسیده و مشتمل است بر سه مجموعه شعر: ساقى‏نامه، گل و بلبل و غدیریه. از اشعار اوست: بیار ساقیا مییى به رنگ و بوى یار من از آن مییى كه مى‏برد ز دل غم نگار من كه برده چشم مست او ز دست اختیار من قرار از آن مى‏آورى به قلب بیقرار من مگر كه یار افكند نظر به حال زار من بیاتو ساقیا ببین كه خاك عنبرین شده ز مژده ولاى شه چو روضه برین شده كه شهسوار لافتى امیر مؤمنین شده ز همت ولایتش صحیح كار، دین شده نسیم نور و نار شد ولى كردگار من اى موى تو دامم شده وى خال تو دانه عشق رخ تو برده دلم را ز میانه بر یاد رخ خوب تو اى یار یگانه در میكده خوش روى نهادیم شبانه مست از مى عشقت شده بى‏چنگ و چغانه

ارسال نظر

با تشکر، نظر شما پس از بررسی و تایید در سایت قرار خواهد گرفت.

متاسفانه در برقراری ارتباط خطایی رخ داده. لطفاً دوباره تلاش کنید.