مخلص تبریزی

ز 1313 ش، زهرا بیگم از زنان شاعر. او ظاهراً در نجف به دنیا آمد. پدرش میرزا احمد آقا معروف به مولوى بود كه در اواخر عمر در هند اقامت كرد. وى با میرزا ابوالقاسم پسر میرزا محمود تبریزى نجفى ازدواج كرد. جلد اول مجموعه اشعار فارسى مدیحه و مرثیه او به نام شكوفه‏ى غم یا دیوان مخلص در نجف چاپ شد. (1354 ق) و جلد دوم آن در هند به چاپ رسید. از اشعار اوست: گفتى كه در لحد به مزارت نهم قدم من زین امید آرزوى خاك مى‏كشم آیى تو چون به تربتم اى شاه هر دو كون بهتر شود مزار من از جنت ارم خرم شود چنان كه شود تر اشك باغ خلد وز مقدم شریف جناب تو محترم گردند مهربان به من زار قدسیان گردد نكیر مادر و چون باب منكرم آسان شود فشار به من با ولاى تو حبت چه گر نمود ز عصیان معصرم لطف كریم شامل حالم شود مدام با آنكه مستحق عذاب جهنمم هجرت اگر چه كرد كبابم به روزگار با مهر جان‏فزاى تو عمرى به سر برم هر گه كه یاد آید آن بارگاه پاك اخگر فتد به جانم و گویى در آذرم سوزم از آن كه جمله عزیزان به پاى بوس من همچو عبد گمشده زین در به آن درم شاها كدام جرم مرا كرد رد باب من خود كه آستانه تو بود بسترم یا مظهرالعجایب و یا مرتضى على بر حال من ببخش كه بس زار و مضطرم من این نگویم اینكه غلامم به درگهت جاروب كش به باب غلامان قنبرم ادنى كمینه خادمى هستم ز شیعیان از مهرت آفریده خداوند اكبرم

ارسال نظر

با تشکر، نظر شما پس از بررسی و تایید در سایت قرار خواهد گرفت.

متاسفانه در برقراری ارتباط خطایی رخ داده. لطفاً دوباره تلاش کنید.