ملول

1256 ق، از زنان شاعر. هلاكو میرزا در مصطبه‏ى خراب او را از زنان شاعر قاجار مى‏داند ولى آقا بزرگ تهرانى او را مرد شاعرى معرفى كرده است. مطلع یكى از اشعار ملول، مؤید زن بودن اوست: اگر چه بانوى شاهم «ملول» لیك به عمر ز خوف روز قیامت دلم نشد خرم او دیوان شعرى مشتمل بر 512 بیت نیز دارد. از اشعار اوست: رسید مژده كه دلدارم از سفر آمد غم فراق و شب هجر من به سر آمد شوى غمین تو ز كردار خودا گردانى چه زخمها كه ز هر تو بر جگر آمد نه از جفاى فلك پیرو ناتوان گشتم ز بى‏وفایى تو عمر من به سر آمد شب فراق تو از پى سحر ندارد و بس وگرنه از پى هر شامگه سحر آمد جهان به من ز غم عشق كار شد مشكل كه روز حشر مرا سهل در نظر آمد مرا حیات به امید وصل بود آخر ندیده روى توام مرگ بى‏خبر آمد بیا بیا كه مرا سوخت هجر سر تا پاى به جان من غم عشق تو شعله‏ور آمد «ملول» شكوه ز دلدار خود كنى تا كى ز بى‏وفایى یارت مگر خبر آمد بیچاره دلم اسیر كافر كیش است یارب چه كنم كه این دلم پر ریش است دارم تن بیچاره و دل پر اندوه قربان كسى كه طبع او درویش است پرهیز كه عاشقان به شب نالانند از درد جدایى رخت گریانند عشاق چو شمع تا سحر مى‏سوزند كس نیست بپرسد كه چرا سوزانند تخلص او را ملولى نیز نوشته‏اند

ارسال نظر

با تشکر، نظر شما پس از بررسی و تایید در سایت قرار خواهد گرفت.

متاسفانه در برقراری ارتباط خطایی رخ داده. لطفاً دوباره تلاش کنید.