حسین رفیقی گزی

متولد 1150 هجرى قمرى در قریه باستانى گز و وفات در سال 1212 هجرى قمرى در نجف اشرف و مدفون در همان محل. تحصیلات اولیه را در مكتب خانه‏هاى گز و بعد در مدارس قدیمى اصفهان و گذران عمر را با شغل سبزى فروشى و از دوستان و اعضاء انجمن شعراى آذر اصفهان و در عداد نویسندگان و شعراى انجمن مزبور چون مشتاق، صباحى و هاتف اصفهانى بوده است. قابل ذكر است كه انجمن یاد شده به همت حاج لطفعلى بیگ بیگدلى آذر فرزند مرحوم آقا جان بیگدلى آذر از اعیان و حكام مورد اعتماد اواخر حكومت صفوى و از نجبا و نویسندگان ایل شاملو بوده كه بعدها در دستگاه‏هاى افشاریه و زندیه از مصادر امور محسوب و آثار رفیقى گزى دیوان شعرى محتوى هشت هزار بیت موجود مى‏باشد كه این شعر از اوست: تا كى خبر ز روز سفر مى‏دهى مرا از روز مرگ من چه خبر مى‏دهى مرا این حرف تلخ از آن لب شیرین چه مى‏زنى زهر از چه در میان شكر مى‏دهى مرا تو سرو سركشى و من آن ساده باغبان كاندیشه مى‏كنم كه ثمر مى‏دهى مرا از نكات دیگر اینكه جنتى جزى نیز در نقد دون همتى و در مثنوى شاپور و شهناز خود در مواردى به استقبال اشعار آذر بیگدلى رفته است.

تبلیغات در راسخون

ارسال نظر

با تشکر، نظر شما پس از بررسی و تایید در سایت قرار خواهد گرفت.

متاسفانه در برقراری ارتباط خطایی رخ داده. لطفاً دوباره تلاش کنید.