ایمی لوئل
اِیمی لوئل (١٨٧٤١٩٢۵) شاعر آمریکایی، از پایه گذاران نهضت ایماژیسم بود که مدرنیسم با آن آغاز شد. هدف شاعران این نهضت، شعرهایی ضد احساسات گرایی و تجرید و کلی بافی های مبهم (رايج در دوره رمانتيک)، با زبانی زلال و خالی از تصنع و پرایجاز بود. آنها برای نقش زدن چنین دنیایی، به دنبال بیان واقعیت عینی، عریان و محسوس بودند.
به قابی دیگر از شعرهای لوئل می نگرم:
زیر شکوفه های آلو، بلبل ها قرار گرفته اند
اما دریا نهان است در مهْ غباری به رنگ سفیده ی تخم مرغ
و آنها خاموشند.
عنوان شعر "حزن" است. بين بلبل های سطر اول شعر و خاموشی شان در انتهای آن، دریای مه گرفته نهفته است، که (شاید) ناپیدایی اش بلبلان را به خاموشی کشانده (نقشی از سکوت). حرف ربط "اما"، تصویر این دریا را- به سان میان پرده ای- دو تکه می کند. پرندگان از پنهان بودن دریا شکل می گیرند: بلبلانی که مشخصه ی اصلی شان آواز خواندن است، اما خاموشند. دریایی که رنگ آبی اش پشت بی رنگیِ مه، نادیدنی است. و آن غبار مه تا صدای بلبلان کشیده می شود و می پوشاندش.
در شعر "همسر ماهیگیر" تنهایی انسان در طبیعت می آمیزد:
آنگاه که تنهایم
باد میان درختان بلوط
بسان ضربه های امواج است
بر پهنه ی چوبی قایق.
صدای باد، تنهایی زن ماهیگیر را می سراید، چرا که برگ های خُرد درخت بلوط و خش خش آرام باد میان آنها در اندیشه ی او به ضربه های محکم امواج بر پهنه های چوبی قایق تبدیل می شود. حضور نادیدنی باد از میان می رود، آنچه که باید شنيداری باشد (صدا)، ديداری می شود و به موج های آشفته ی دریا تغییر شکل می دهد. خش خش آرام باد حجم می گیرد و به شکل تلاطم امواج دریا درمی آید، و نازکی برگ به سختی پهنه ی چوبی قایق. زن بسان درختی است در باد، که چنان از دوری همسر خود حزین است، که در خشکی نیز نشانه های دریا را می یابد. و باد و درخت در خیالش، دریا و قایق است، دریایی که مرد ماهیگیر را در بر گرفته. زنِ منتظر، طبیعت را همه نشانه هایی از همسر ماهیگیرش می بیند.
"پاییز" یکی از شعرهای کتاب "تصاویر دنیای شناور" است که لوئل آن را در ١٩١٩ منتشر کرد:
تمام روز در برگ های ارغوانی تاک
نگریسته ام
که در آب می افتند.
و اکنون در مهتاب نیز
می بارند همچنان،
اما هر یک با حاشیه ای از برف.
چارچوبی که برگریزان را در بر می گیرد. برگ هایی که شب در آب می افتند، از برگ های روز جدا می شوند. چرا که تنیده در مهتابند. روشنای مهتاب در نگاه شاعر به برف بدل می شود.
"تمام روز" یا تمام زندگی اِیمی لوئل در نگریستن به این لحظه ها و نقش کردن آنها بر صفحه کاغذ گذشته؛ نگریستن و کشف تصاویری دیگر، کشف تصاویری دور از انتظار در تصاویری که از برابر نگاهش می گذرند. او در نورِ مهتابِ تابیده بر برگ، سفیدی برف را می یابد. برفی که متعلق به آن لحظه و آن قاب تاک و آب نیست. اِیمی لوئل با اين كار، برف را از فصلی دیگر و قابی دیگر به اکنونِ نگاه خود می دهد و از این ترکیب، شعر زاده می شود. شعر بدون بند دوم که در آن مهتاب و برف برگ را دگرگون می کنند، فقط جمله ای در شرح ریختن برگ هاست. سطری که با "اما" آغاز می شود آن جمله ساده خبری را دگرگون می کند.
در شعر "زمان"٩ که آخرین قاب از شعرهای لوئل در نوشته ی من است، "منِ شعری" او در آینه ای می نگرد و آنچه می بیند: "طرحی مبهم از یک دُرنا" است، نه چهره ای، نه نگاهی. آنکه در برابر آینه است، از خود دور شده و به شکل دُرنایی در می آید. دُرنایی محصور در چهارچوب قابی. آینه -که قرارست باز تاباننده ی همزاد تصویری کسی باشد که در آن می نگرد-، این بار نقشی دیگر را در نگاه بیننده اش بازمی تاباند. از تمام اجزای متفاوت چهره، از تمام نشیب و فرازهای بدن، شکلی نامشخص از یک دُرنا ...
هر چیز به نقش در می آید، هر نقش از ماهیت خود تهی می شود و نقشی دیگرگونه می یابد. تا آنجا که شاعر چهره ی خود را نیز- نه آنگونه که هست- که به هیئت دُرنایی می بیند. و دُرنا در فرهنگ چین و ژاپن- که مورد علاقه و مطالعه لوئل بوده-، نماد جاودانگی است. آنچه جاودانه می شود، آینه ای است و در آن تصویری شکل گرفته از خیالی که در یک چشم به هم زدن پیدا می شود و می گذرد و باز نمی گردد: فانوس سبز شب تابی که به چنگ نمی آید، مگر در کلمات شعر.
ارسال نظر
با تشکر، نظر شما پس از بررسی و تایید در سایت قرار خواهد گرفت.
متاسفانه در برقراری ارتباط خطایی رخ داده. لطفاً دوباره تلاش کنید.
