محمدتقی مجاهد

حاج ميرزا محمد تقی فرزند محب علی فرزند محمد علی گلشن شيرازی، معروف به (ميرزای مجاهد) از علما و مراجع بزرگ شيعه در قرن چهاردهم هجری است. ميرزا دانشمندی جامع، فقيهی کامل، مجتهدی متبحر و مرجعی مجاهد و سيدی عظيم الشأن بود. ميرزا پس از آنکه مقدمات علوم فقهی را در شيراز به پايان برد، سالها از کرسی درس فاضل اردکانی، سيد استاد و ميرزای قهرمان و ديگر آيات عراق به خوبی برخوردار بود، و خود در رديف اکابر علما و اساتيد فقها قرار گرفت و در آغاز زعامت علامه یزدی برخی از معظم له تقليد می نمودند و پس از فوت ميرزای بزرگ در رأس حوزه سامرا قرار گرفت. سيد استاد که خود فقيهی اعظم اما اورعی محتاط بود، موقعی که تصدی حوزه و زعامت شيعيان را قبول نفرمود، علما و شيعيان را بوی ارجاع داد. معظم له سالها در جمله آيات از مراجع بزرگ عصر خويش بود و تصدی و تدريس اعلام سامرا بوی منتهی گرديد. ميرزای مجاهد: رئيس نهضت مجاهدين انقلاب اسلامی عراق در جنگ جهانی بين الملل اول بود. معظم له عليه تجاوزگران قائدی دلسوز، مجاهدی نستوه، مرجعی پرشور و رزمنده ای عازم بود که به صف اول مجاهدين پيوست و عليه معاندين کمر همت بست و تا مرز شهادت پيش رفت. ميرزای مجاهد: قصائد فاخره را در فضائل عترة طاهره و شرحی بر منظومه عاملی نوشت. او شرحی مبسوط بر مکاسب شيخ نيز به رشته تحرير برد و پس از فوت علامه یزدی مرجعيت تمام شيعيان جهان به معظم له منتهی شد، اما اجل مهلتش نداد، و در دهه اول ذيحجه سال 1338 (چند ماه پس از فوت علامه یزدی) وفات نمود و به کنار سالار شهيدان در کربلا مدفون شد.

تبلیغات در راسخون

ارسال نظر

با تشکر، نظر شما پس از بررسی و تایید در سایت قرار خواهد گرفت.

متاسفانه در برقراری ارتباط خطایی رخ داده. لطفاً دوباره تلاش کنید.