پائولو پلگرین
پائولوپلگرین در سال ۱۹۶۴ در رم ایتالیا به دنیا آمد و سال ها بعد نیز در همین شهر به تحصیل در رشته معماری پرداخت. بعد از گذراندن واحد انسان شناسی اجتماعی توجه وی به بی عدالتی و رنج اجتماعی مردم دنیا جلب شد و تحت تاثیر آن معماری را رها کرد. از سال ۱۹۸۵ تا ۱۹۸۷ در یک موسسه ی ایتالیایی در رم به عنوان دستیار در کنار عکاسان زیادی کار کرد اما عکاسی تجاری او را راضی نکرد و در نهایت به عکاسی خبری روی آورد.
پلگرین با مجموعه عکس های اولش که در مورد مهاجرت و بی خانمانی در رم بود به پاریس رفت و عکس هایش را به آژانس VU نشان داد، "آنها عمق عکس های مرا دیدند و از من برای پیوستن به آژانس دعوت کردند." پلگرین تاکنون از موضوعات اجتماعی زیادی نظیر مهاجرت، ایدز، تروریسم و مراسم مذهبی سیاهان (voodoo) عکاسی کرده است، او می گوید: "بعد از درگیری کوزوو در سال ۱۹۹۹ که اولین تجربه ی جدی من بود، علاقه ام از مسائل انسانی صرف، به سمت شرایط غیرعادی زندگی در اطرافم جلب شد. شرایطی که در آن بدترین و بهترین مسائل انسانی را مشاهده می کنی؛ شجاعت و میل به زندگی. من معتقدم که اینها خیلی ارزشمند هستند."
بعد از واقعه ی کوزوو پلگرین به ثبت شرایط فوق العاده زندگی ادامه داد. "عکاسی مثل یک زبان خارجی سخت است، اگر می خواهید خیلی خوب به این زبان صحبت کنید نیازمند مطالعه و تفکر زیاد هستید." گزارش پلگرین در سال ۱۹۹۵ از ایدز در اوگاندا او را موفق به دریافت جایزه اول World Press Photo کرد. عکس های او در لبنان ترس و ناتوانی مردم را در برابر حملات بی وقفه هوایی اسرائیل نشان می دهد و وحشت و ناامیدی در خانواده هایی که شاهد مرگ عزیزانشان هستند را برای ما آشکار می کند. او می گوید: "من سعی می کنم تا هنگام پوشش خبرها به عمقشان بروم و آن سوی داستان را بگویم."
پلگرین تا به حال موفق به دریافت هشت جایزه از World Press Photo شده است، از دیگر جوایز او می توان به Visa DOr از جشنواره پرپینیان در سال ۱۹۹۵، جایزه Leica Medal of Excellence در سال ۲۰۰۱، جایزه Olivier Rebbot، جایزه Overseas Press Club در سال ۲۰۰۴ و جایزه Robert Capa Gold Medal اشاره کرد. در سال ۲۰۰۶ امتیاز ۳۰۰۰۰ دلاری یوجین اسمیت را به خاطر عکاسی انسانی دریافت کرد. وی در سال ۲۰۰۷ برای کتابش با عنوان وقتی در حال مرگ بودم (As I was Dying)، شایسته ی دریافت جایزه ی Leica European Publishers شناخته شد. این کتاب شامل تصاویری تاثیر گذار و تکان دهنده از رنج انسان ها در مناطق جنگی ست.
اگرچه پلگرین اغلب حوادث مشابهی را پوشش می دهد ولی تصاویر او منحصر به فردند. "من همیشه به دنبال پیدا کردن پلی هستم که مرا به آنچه که در مقابلم است متصل کند، البته همیشه فاصله های فرهنگی و زبانی وجود داشته ولی سعی می کنم این فاصله را کم کنم." رفتار مودبانه اش در ایجاد ارتباط به او کمک می کند، "همیشه از اینکه مردم اجازه می دهند در غم آن ها شریک شوم تعجب می کنم. همینطور که پیرتر و پخته تر می شوم بیشتر احتیاط می کنم، به این فکر می کنم که مثلا اگر مراسم خاکسپاری پدر خودم بود و کسی در حال عکاسی بود چه اتفاقی می افتاد؟" همچنین می گوید: "من سعی می کنم در چنین شرایطی مودب و با احترام کار کنم زیرا فکر می کنم حضور من در میان مردم به عنوان یک شاهد، امتیازی است که باید مراقبش باشم."
عکس های پلگرین فراتر از عکس های لحظه ای (snapshots) تاریخی هستند چرا که بیشتر این تصاویرِ مه آلود با داشتن کیفیتی شاعرانه تقریبا ناتمام به نظر می رسند. او توضیح می دهد که این دلیلی تکنیکی دارد و او خیلی اوقات در نور کم کار می کند. "در عکس های من نشانه های هنری نیز وجود دارد. من عکاسی را به عنوان پلی بین سوژه و بیننده می بینم، همچون دستی که بینشان دراز شده یا مکالمه ای که آغاز می شود. من دوست دارم چیزهای ناگفته ای را در عکس باقی بگذارم تا خود بیننده فضای خالی را پر کند."
پلگرین در ایران نیز عکاسی کرده است و علاقه ی زیادی به کشورمان دارد. وی می گوید: "نسل جوان ایران فوق العاده اند. آن ها بسیار مشتاقند تا با خارجیان در مورد نظرات و عقایدشان گفتگو کنند. "چیزی که پلگرین و عکاسانی نظیر او را از دیگران جدا می کند این است که وقتی بقیه می ترسند و فرار می کنند او با اطمینان عکس می گیرد. "من به عنوان عکاس همیشه در حال وارد شدن به فضای شخصی انسان ها یا فضاهایی با شرایط خاص هستم که همیشه برای ورود نیاز به اجازه آنها دارم. اگر این اجازه را نداشته باشی آنجا ماندن بسیار سخت است. به همین دلیل من مجموعه ای از تصاویری را در ذهنم دارم که هیچ وقت موفق به گرفتنشان نشدم."
پلگرین در سال ۲۰۰۱ برای عضویت در مگنوم نامزد و در سال ۲۰۰۵ عضو دائمی این آژانس شد. او از سال ۲۰۰۰ برای نیوزویک نیز کار می کند.
ارسال نظر
با تشکر، نظر شما پس از بررسی و تایید در سایت قرار خواهد گرفت.
متاسفانه در برقراری ارتباط خطایی رخ داده. لطفاً دوباره تلاش کنید.
