لیف اریکسن

Erickson, Leif بازيگر (1911، آلامداي کاليفرنيا- امريکا؛ 1986) با نام ويليام وايکليف آندرسن به دنيا آمد. پدرش ناخداي کشتي و مادرش نويسنده بود. تحصيلاتش را در دانشگاه کاليفرنيا به پايان برد. ابتدا خواننده و نوازنده ترومبون بود و براي نخستين بار به عنوان تک نواز ارکستر تدفيوريتا در فيلمي محصول 1933 جلوي دورين رفت. دو سال بعد پس از بازي به نقش يک جسد در فيلم آواره بيابان وارد سينما شد. اوج کارش طي سال هاي پيش و پس از جنگ جهاني دوم بود (در جبهه دو بار زخمي شد). اغلب نقش هاي دوم مردان بزرگ اما آرام را به عهده مي گرفت و هيچ گاه ستاره نشد. در برودوي و نمايش هاي تلويزيوني نيز (از جمله در مجموعه چاپارال، 1967-1971) بازي مي کرد. همسران سابق دوم و سومش، فرانسس فامر (1936- دوازدهم ژوئن 1942) و مارگارت هيز (از دوازدهم ژوئن 1942)، بازيگر بودند. از فيلم ها: 1933- محبوب سيگماچي (مارين)؛ 1935- آواره بيابان (اورينگ)؛ 1936- تعطيلات در دانشکده (تاتل)، نوادا (بارتن)؛ 1937- فتح (ک. براون)؛ 1938- برنامه بزرگ راديويي 1938 ( لايسن)، يک مايل مسير غير مستقيم را طي کن (آ. گرين)؛ 1939- يک سوم يک ملت (مورفي)؛ 1941- عالي جناب هـ . م. پلهام (ک. ويدور)؛ 1942- اسکادران عقاب (لوبين)، هيولاي شب (بي بي)، هزار و يک شب (رالينز)؛ 1947- تبهکار (وايلز)، وحشي موطلايي (سکلي)؛ 1948- ببخشيد، شماره عوضي گرفتيد (ايتواک)، دار المجانين (ليتواک)، ژان دارک (فلمينگ)؛ 1949- خانم قمار مي کند (م. گوردون)؛ 1950- دالاس (هايسلر)، استلا (بينيون)؛ 1951- قايق نمايش (سيدني)؛ 1952- با ترانه اي در قلب من (و. لانگ)، بهترين دوست زن من (سيل)، ملوان مواظب باش (واکر)؛ 1953- مهاجمان از کره مريخ (منزيس)؛ 1954- در بارانداز (کازان)؛ 1956- چاي و محبت (مينه لي)؛ 1957- آنان را از طرف من ببوس (دانن)؛ 1958- غروب خدايان (پوني)، شيرهاي جوان (دميتريک)؛ 1963- تجمع عقاب ها (دلبرت مان)، فرصت طلبان (دميتريک)؛ 1964- سراب (دميتريک)؛ 1972- مرد و پسر (سوآکهيمر)؛ 1975- شاهين زمستان (چ. پيرس)؛ 1977- آخرين پرتوي غروب (آلدريچ).