ژان لویی بارو

Barrault, Jean Louis

بازیگر (1910، وزینه- فرانسه؛ 1994)

تحصیلاتش را در کالج شاپتال و مدرسه ی لوور به پایان برد. تآتر  را نزد شارل دولن و پانتومیم را با اتی ین دوکرو آموخت. در اواخر دهه ی 1920 به کارهای مختلفی مثل کارآموزی کتابداری، گل فروشی و دبیری در کالج شاپتال پرداخت. در 1931 کارش را روی صحنه تآتر در کارگاه دولن با نمایش ولپن آغاز کرد. در سال 1935 نخستین تجربه اش را در زمینه ی کارگردانی تآتر با الهام از نوشته های ویلیام فاکنر آزمود. همان سال نخستین بازی اش را در سینما در فیلم روزهای زیبا ارائه داد. در همین ایام با آنتونن آرتو و گروه سوررآلیست ها نیز آشنایی پیدا کرد. در 1936 کارگاه تآتری خودش را با عنوان لوگرانیه دِ اوگوستن به راه انداخت. از 1940 تا 1946 در زمینه ی بازیگری و کارگردانی با کمدی فرانسز هم کاری کرد. در دهه ی 1940 و 1950 با گروه های تاتری متفاوتی از جمله مارینی و ادئون هم کاری کرد. همراه با همسرش مادلن رنو (از 1940) که او هم بازیگر بود یک گروه تآتری با نام رنو- بارو راه انداخت. در 1959 مدیر تآتر دو فرانس شد اما به خاطر جانبداری از دانشجویان و کارگران در جنبش ماه مه 1968 فرانسه، از این شغل برکنار شد. دو دوره از 1965 تا 1967 و 1972 تا 1974 مدیر تآتر د ناسیون و از 1974 تا 1981 مدیر تآتر اورسی بود.

اگر چه بخش اعظم فعالیت های بارو در تآتر فرانسه متمرکز بود، اما بازی اش در برو بچه های اون بالا تجسم منحصر به فردی از هنر پانتومیم در سینماست. دو تا از خاطره انگیز ترین نقش هایش را در دو اثر مارسل کارنه به نویسندگی شاعر نامدار، ژاک پره ور ارائه داد: ماجرای مضحک و برو بچه های اون بالا (در نقش «دوبورو»). در واقع خودش بود که به کارنه و پره ور پیشنهاد داستانی درباره ی بزرگ ترین بازیگر پانتومیم قرن نوزدهم فرانسه یعنی دوبورو را داد. بارو پس از جنگ نیز در چندین فیلم بازی کرد و پس از این که در 1950 در چرخ و فلک ظاهر شد، تمام نیرویش را وقف تآتر کرد. تأثیری را که او در پیش برد تآتر پس از جنگ فرانسه با تولید آثاری از قبیل محاکمه ( بر مبنای کتاب فرانتس کافکا) داشت، نمی توان نادیده گرفت. او بار دیگر در 1959 نقش دوگانه ای در وصیت نامه ی دکتر کوردولیه به عهده گرفت و پس از آن تا 1981، یعنی زمانی که اتوره اسکولا از او در شب وارن استفاده کرد، جلوی دوربین نرفت.                                            

از فیلم ها: 1935- روزهای زیبا (م. آلگره)؛ 1936- مادموآزل دکتر (پابست)، عشق بزرگ بتهوون (گانس)،ژنی (کارنه)، رازوموف (م.آلگره)؛ 1937- مرواریدهای تاج (گیتری)، توفان (م. آلگره)، ماجرای مضحک (کارنه)؛ 1938- مسیر جنوب (بیلون)؛ 1939- فارینت یا پول تقلبی هوفلر)؛ 1941- رژه در هفت شب (م. آلگره)، سنفونی فانتاستیک (کریستیان- ژاک)؛ 1942- سرنوشت شگفت انگیز در زیره کلاری (گیتری)؛ 1943- روشنایی تابستان (گرمی یون)؛ 1945- طرف سایه ها (دلانوآ)، بروبچه های اون بالا (کارنه)؛ 1946- شوهر فریب خورده باشکوه (دومیست)؛ 1948- از آدم به آدم ها (کریستیان- ژاک)؛ 1950- چرخ و فلک (ماکس اوفولس)؛ 1954- اگر ورسای به من گفته بود (گیتری)؛ 1959- وصیت نامه ی دکتر کوردلیه (رنوار)؛ 1961- معجزه ی گرگ ها (اونه بل)؛ 1962- طولانی ترین روز (آناکین و...)؛ 1964- ترس بزرگ (موکی)؛ 1966- چاپاکوآ (روکس)؛ 1968- پی کار خودم می روم (لوساژ)؛ 1982- شب وارن (اسکولا).