آنتونیو باندراس

Banderas, Antonio

بازیگر (1960، مالاگا- اسپانیا)

با نام خوزه آنتونیو دومینگس باندراس به دنیا آمد. پدرش پلیس بود و مادرش آموزگار. اب تدا می خواشت بازیکن حرفه ای فوتبال بشود. تحصیلاتش را در مدریه هنر دراماتیک مالاگا به پایان برد. کارش را با تآتر و تلویزیون، در مادرید، آغاز کرد. در اوایل دهه ی 1980 وارد سینما شد و خیلی زود با فیلم های پدر و آلمودووار به شهرت رسید. در سال 1992 با سلاطین مامبو در سینمای امریکا به فعالیت پرداخت و در زمره ستارگان هالیوود درآمد. همسرانش، انا لسا (1988-1996) و ملانی گریفیث (از 1996)، بازیگر هستند. باندراس آخرین «عاشق امریکایی لاتینی» هالیوود به شمار می اید. در واقع او ادامه دهنده راهی است که رودولف والنتینو آغازگر آن بود. چهره ی مرموز، غم زده و گیرای این مردان تیره مو و گندمگون، برای مخاطبان سینما جذابیتی دارد که رازش، فاش نشده است. اما از وجه «عاشق امریکای لاتینی» باندارس که بگذریم، او را بازیگری مسلط، به معنای دقیق کلمه، می یابین. او در نقش یک سادیست در مرا محکم ببند! همان قدر موفق است که در نقش موسولینی، «دیکتاتور بزرگ» ایتالیایی در مردی به نام بنیتو، «چه» در اویتا و «زورو» در علامت زورو. نخستین نقش منفی باندراس در سینمای امریکا، مقابل سیلوستر استالون، در آدم کشان حرفه ای بود که در این فیلم برتری آشکار خود را بر استالون به نمایش گذاشت. اغلب کارگردانان و بازیگرانی که با باندارس هم کاری داشته اند، راز موفقیتش را در آرامش او جلوی دوربین و راحت بودن با خودش دانسته اند. م.ز از فیلم ها: 1982- هزار توی هیجان (آلمودووار)؛ 1986- گاوباز (آلمودووار)؛ 1987- قانون هوس (آلمودووار)، لذت کشتن (روتائتا)؛ 1988- زنان در آستانه یک فروپاشی عصبی (آلمودووار)؛ 1990- مرا محکم ببند! (آلمودووار)؛ 1992- سلاطین مامبو (گلیمچر)؛ 1993- فیلادلفیا (ج. دمی)، مردی به نام بنیتو (کالدرونه)؛ 1994- راهزن/ بازشگت ماریاچی (رودریگس)؛ 1995- آدم کشان حرفه ای (ر. دانر)؛ 1996- اویتا (آ. پارکر)، دوران زیبا ( تروئبا)، لورکا (زورینگا)؛ 1998- علامت زورو (م. کامبل)؛ 1999- سیزدهمین سلحشور (تیرنان و م. کراتین)؛ 2000- جسم (مکورد).