ارنست بورگنایت

 Borgnine, Ernest    
بازیگر (1917، هامدن کانتی کات- امریکا)
با نام ارمس افران بورنینو، در خانواده ای ایتالیایی تبار به دنیا آمد و تحصیلاتش را در پس از جنگ جهانی دوم در رشته بازیگری مدرسه ی هنرهای دراماتیک رندال در هارتفورد به پایان برد و از دو تا هفت سالگی اش را در میلان گذراند، بعد در نیو هیون کانتی کات تحصیل کرد و در سال 1935 به نیروی دریایی پیوست. در فاصله سال های 1946 تا 1950 در ویرجینیا عضو یک گروه نمایش بود. پس از بازی در چند فیلم تلویزیونی، در 1951 نخستین نقش سینمایی اش را در چاینا کورسر بازی کرد. با نقش گروهبان سادیستیِ از این جا تا ابدیت و آدم شرور و تهدید کننده ی روز بد در بلک راک، توجه ها را به سوی خود جلب کرد. به خاطر مارتی، اسکار بهترین بازیگر نقش اول، جایزه بهترین بازیگر مرد جشنواره ی کن و جایزه ی منتقدان نیویورک را به دست آورد. پس از این موفقیت، در نقش های متفاوتی بازی کرد، که به ندرت منفی بودند. در نقش قهرمان مجموعه تلویزیونی پرطرفدار نیروی دریایی مک هیل (1962-1966) ظاهر شد، که در 1964 فیلمی سینمایی با همین نام بر مبنای آن و یا با بازی او ساخته شد.
بورگناین، که بیش تر به عنوان بازیگر نقش های دوم شناخته شده، یکی از اشنا ترین چهره های سینماست. مشکل بتوان فراموشش کرد: تنومند و خشن، با دندان های فاصله دار، و زشت، ابروهای سیاه و پُرپشت، و لبخندی که هم می تواند نشانه خوش رویی از صمیم قلب باشد و هم خنده سرخوشانه یک آدم سادیستی؛ و بروگناین هر دو نقش را بازی کرده است: هم در نقش گروهبان وحشی و سادیستی از این جا تا ابدیت ظاهر شده که فرانک سیناترا را کتک می زند، و هم در نقش قصاب مهربان و تنهای مارتی. اما آشنا بودن بوگناین برای تماشاگران تا حدی هم به بازی اش در مجموعه ی تلویزیونی نیروی دریایی مک هیل مربوط می شود، که در آن نقش «ناخدا مک هیلِ» سخت گیر ولی خوش قلب را بازی کرده است که سرپرست یک مشت نخاله است. در سینما، از بورگناین بیش تر در نقش آدم های شرور استفاده شده است یکی از به یاد ماندنی ترین بازی هایش در گروه خشن است که نقش عضو درمانده گروهی خلاف کار بخت برگشته را بازی می کند. اما چه در فیلم های وسترن، چه در سینما فاجعه یا حماسه های انجیلی، بورگناین وقتی در اوج است که توفان خشمش را بروز می دهد.            
از فیلم ها: 1951- چاینا کورسر (نازارو)، تبهکاران (پریش)، صدای سوت ایتن فالز (سیودماک)؛ 1953- از این جا تا ابدیت (زینه مان)؛ 1954- جایزه بگیر (د تات)، جانی گیتار (ن. ری)، وراکروز (آلدریچ)، روز بد در بلک راک (ج. استرجس)؛ 1955- مارتی (دلبرت مان)، جنگل مربع (ج. هاپر)، فرار به سوی پناهگاه (ن. ری)؛ 1956-بهترین چیزها در زندگی رایگان است (کورتیز)، رابطه ی گرم (ر. بروکس)، جوبال (دیوز)؛ 1958- اژدرافکن (پونی)، وایکینگ ها (ر. فلایشر)؛ 1960- مردی روی بند (د. تات)؛ 1961- باراباس (ر. فلایشر)، قضاوت عمومی (دسیکا)، بی تکلف زندگی کن (مک دوگال)؛ 1964- نیروی دریایی مک هیل (مونتانیه)؛ 1966- پرواز ققنوس (آلدریچ)؛ 1967- دوازده مرد کثیف (آلدریچ)؛ 1968- ایستگاه قطبی زبرا (ج. استرجس)، افسانه لایلاکلر (آلدریچ)؛ 1969- گروه خشن (پکین پا)؛ 1970- ماجراجویان (گیلبرت)؛ 1971- هنی کالدر (کندی)، ویلارد (دانیل مان)؛ 1972- ماجرای پسایدون (نیم)، انتقام جویان (دانیل مان)؛ 1973- عامل نپتون (د. پتری)، امپراتور شمال (آلدریچ)؛ 1974- قانون و بی نظمی (پاسر)؛ 1975- کلک (آلدریچ)؛ 1976- وان تان تان، سگی که هالیوود را نجات داد (وینر)؛ 1977- شاهزاده و گدا (ر. فلایشر)؛ 1978- قافله (پکین پا)؛ 1979- سیاه چال (گ ونلسن)، مک گافین مضاعف  (کمپ)؛ 1980- هنگامی که وقت تمام شد (گلدستون)، فرار از نیویورک (کارپنتر)؛ 1984- نریان سفید (فورنیه)؛ 1987- مرد آپرکات (مارتینو)؛ 1988- اسپایک از بنسن هرست (موریسی)؛ 1989- مأموریت لیزر (دیویس)؛ 1990- مرگ هر مرد (کِلگ)؛ 1995- جزیره ی کاپتیوا (بیفار)؛ 1997- ناوگان مک هیل (اسپایسر)، گاتاکا (نیکول)؛ 1998- بیسکتبال (د. زوکر)، مل (ج. تراولتا).