جک بوکانان

 Buchanan,Jack

بازیگر (1891، هلینزبرو- انگلستان؛ 1957)

با نام والتر جان بوکانان به دنیا آمد. تحصیل اتش را در مدرسه ی لارچفیلدِ هلینز برو و آکادمی گلاسکو به پایان برد. در سال 1911 در نمایش های موزیکال انگلیسی ظاهر شد و سپس در بسیاری از تآترهای لندن بازی کرد. تا این که در 1917 نخستین نقش سینمایی اش را به دست آورد. پس از چندی به یکی از ستارگان مشهور سینمای انگلستان بدل شد و در سال 1924 برای نخستین بار در برودوی روی صحنه رفت. در سال 1929 در چندین فیلم، از جمله نقش اول مونته کارلو، مقابل جانت مک دانلد، ظاهر شد. علاوه بر فعالیت بازیگری اش، کارگردان یک فیلم- دختر خوبی است (1935)- و تهیه کننده ی چندین فیلم دیگر بود. بازی اش در فیلم موزیکال امریکایی کاروان موفقیت به یادماندنی است.

بوکانان تیپ جنتلمن انگلیسیِ مؤدب و خوش رفتاری را روی صحنه و پرده می ساخت؛ رقص و آواز را فقط تا حد کافی بلد بود، ولی چیزی در شخصیتش بود که او را جذاب و دوست داشتنی می کرد. بسیاری از منتقدان انگلیسی او را- که اغلب کلاه بلند و فرا ک می پوشید- فرد استرِ انگلستان می نامیدند. نخستین فیلمش را در دوران صامت بازی کرد؛ فیلم ها همه درجه دو بودند و نقش ها هم به درد بوکانان نمی خوردند. نخستین فیلم ناطقش را در امریکا بازی کرد. اما در مونته کارلو، جذابیت طبیعی بازیگر همیشگی نقش مقابل مک دانلد در آن دوران- موریس شوالیه- را نداشت؛ به انگلستان برگشت تا کارش را در آن جا ادامه دهد. بهترین فیلم های انگلیسی اش، آن هایی هستند که با آنا نیگل (شب بخیر وین) و السی راندولف (این تو را به سوت زدن وا می دارد) هم بازی بوده است: یعنی بازیگران زنی که با ارائه خصوصیات زنان طبقه ی متوسط، حالت اشرافی بوکانان را کامل می کردند. به هنگام بازگشت به هالیوود و بازی در کاروان موفقیت، با وجود افزایش سن و ابتلای به سرطان، هنوز هم حالت دوست داشتنی بوکانان به چشم می خورد، ولی در آخرین کارش- فیلم کسالت آور فرانسوی ها نژاد جالبی هستند- اثری از آن نیست.

از فیلم ها: 1917- روزگار خوش گذشته (مورگان)؛ 1923- آقای اسکوایر جسور (گرین وود) 1924- پایان خوش (کوپر)؛ 1925- دور سوم بولداگ دراموند (مورگان)؛ 1929- نمایش نمایش ها (آدولفی)؛ 1930- مونته کارلو (لوبیچ)؛ 1931- مردی از ناحیه میفر (مرکانتون)؛ 1932- شب بخیر وین (هـ. ویلکاکس)؛ 1934- میلیون های بروستر (فریلند)؛ 1935- خروج از اتاق اغذیه (ریموند)، دختر خوبی است (+ ک.)؛ 1936- این تو را به سوت زدن وا می دارد (هـ. ویلکاکس)؛ 1940- بولداگ به واقعیت امر پی می برد (هوت)؛ 1953- کاروان موفقیت (مینه لی)؛ 1955- تا زمانی که آنان خوشبختند (لی تامپسن)؛ 1956- فرانسوی ها نژاد جالبی هستند (پ. استرجس).