گریگوری پک
Peck, Gregory
بازیگر (1916، لاخویای کالیفرنیا- امریکا؛ 2003)
با نام الدرد گریگوری به دنیا آمد. تحصیلاتش را در دانشگاه ایالتی سن دیه گو، لس آنجلس و بروکلیِ کالیفرنیا به پایان برد. هنوز مشغول تحصیل بود که به بازیگری علاقه مند شد. در مدرسه ی تاتری تماشاخانه ی نیبرهود نیویورک ثبت نام کرد. پیش از ورود به هالیوود، مدتی در عرصه ی تآتر فعالیت کرد و در سال 1942 وارد برودوی شد. یک سال بعد با روزهای افتخار کارش را در هالیوود آغاز کرد. با دیوید آ. سلزنیک و چند کمپانی دیگر قرارداد بست و بازیگر نقش های اصلی نوع های رُمانتیک، حادثه ای، حماسه ای، نظامی و وسترن شد.
از ویژگی هایی که پک به آن شهرت داشت، مخالفت سرسختانه اش در مقام یک دموکرات با ریچارد نیکسن بود. اگر جیمز استوارت در فیلم هایی که برای فرانک کاپرا بازی کرد، مظهر چهره ی مردم پسند و شهروند خوب شهرهای کوچک بود، پک از خود چهره ای لیبرال نشان داد و در بیش تر فیلم هایش نیز در نقش مردان دوست داشتنی و قابل اتکا ظاهر شد. او به ندرت در فیلمی عصبانی و آزرده بود که با ویژگی های شخصیت واقعی اش نیز هم آهنگی داشت. شاید به همین دلیل بازی او را در طلسم شده الفرد هیچکاک، در نقش روان پزشکی که به دلیل خاطرات ناخوش آیند دوران کودکی دچار آشفتگی بود، از بدترین بازی هایش دانسته اند. در سال های آخر دهه ی 1940 هم با استقبال عامه ی تماشاگر روبه رو شد و هم منتقدان او را ستودند. چهار بار برای فیلم های کلید های حکومت، گوزن یک ساله، قرارداد شرافتمندانه و پرواز ساعت دوازده کاندیدای دریافت اسکار شد؛ و جالب این که موقعیتش در این فیلم ها بیش تر به خاطر شخصیت دوست داشتنی اش بود تا مهارت در بازیگری! در سال 1950 و 1960 در نقش هایی شبیه به هم ظاهر شد. به خاطر بازی در نقش وکیل فروتن و ضد نژاد پرست فیلم کشتن یک مرغ مقلد که ترکیب موفقی از نمایش حسن نیت باورپذیر و تعهد سیاسی بود، اسکار بهترین بازیگر نقش اول را از آن خود کرد. اما نقش های پیچیده ای هم چون «ناخدا ایهب» در موبی دیک و «دکتر یوزف منگله» در پسران برزیل و آن هایی که وجه تیره ی شخصیت او را نشان می دادند، بیش تر نشان دهنده ی محدودیت ها و نیز ویژگی های او در مقام بازیگر بودند. بازی هایش در ششلول بند، مردی با لباس خاکستری، پرونده ی پارادین و برف های کلیمانجارو تأکیدی بود بر نمایش نقایص بشری و نظری بر نقش های خوش بینانه ترش. پک میان شهروندان هالیوود از مورد اعتمادترین شان بود. در بسیاری از زمینه های نیکوکارانه فعالیت داشت. در سال 1965 عضو «مجمع ملی هنر» شد و از 1967 تا 1970 مدیر آکادمی هنرها و علوم سینمایی بود و از 1967 تا 1969 نیز رئیس هیأت امنای انستیتوی فیلم امریکا. به جز چهار باری که کاندیدای دریافت اسکار شد چند جایزه دیگر نیز برده است؛ از جمله جایزه ی منتقدان فیلم نیویرک برای پرواز ساعت دوازده در 1950، جایزه اسان دوستانه ی جین هرشولت در 1967. فرزندانش، آنتونی و سیسیلیا، نیز بازیگر هستند. خاطراتش را در کتابی با نام زندگی یک بازیگر (1987) نوشته است.
ازفیلم ها: 1943- روزهای افتخار (ژ. تورنور)؛ 1944- کلیدهای حکومت (استال)؛ 1945- طلسم شده (هیچکاک)؛ 1946- گوزن یک ساله (ک. براون)، جدال در آفتاب (ک. ویدور)؛ 1947- ماجرای ماکامبر (ز. کوردا)، قرارداد شرافتمندانه (کازان)، پرونده ی پارادین (هیچکاک)؛ 1949- آسمان زرد (ولمن)، گناهکار بزرگ (سیودماک)، پرواز ساعت دوازده (هـ . کینگ)؛ 1950- ششلول بند (هـ . کینگ)؛ 1951- کاپیتان هوریشیو هورن بلوئر (والش)، داود و بتشبع (هـ . کینگ)؛ 1952- برف های کلیمانجارو (هـ . کینگ)، دنیا در بازوان او (والش)؛ 1953- تعطیلات رُمی (وایلر)، اسکناس میلیون پوندی (نیم)؛ 1954- دست ارغوانی (پریش)؛ 1956- مردی با لباس خاکستری (جانسن)، موبی دیک (هیوستن)؛ 1957- زن طراح (مینه لی)؛ 1958- شجاعت نمایی (هـ . کینگ)، سرزمین بزرگ (وایلر)؛ 1959- در ساحل (کریمر)، تپه ی پورک چاپ (مایلستون)، محبوب بی وفا (هـ . کینگ(؛ 1961- توپ های ناوارون (لی تامپسن)؛ 1962- کشتن یک مرغ مقلد (مالیگان)، دماغه ی وحشت (لی تامپسن)، چگونه غرب تسخیر شد (هاتاوی و...)؛ 1963- اسب خاکستری را بنگر (زینه مان)؛ 1964- سروان نیومن پزشک (د. میلر)، سراب (دمیتریک)؛ 1966- آرابسک (دانن)؛ 1968- ماه تعقیب کننده (مالیگان)؛ 1969- طلای مکنا (لی تامپسن)، جدا افتاده (ج. استرجس)؛ 1970- به وظیفه ام عمل می کنم (فرانکین هایمر)؛ 1971- جدال نهایی (هاتاوی)؛ 1973- بیلی دو کلاهه (کاچف)؛ 1976- طالع نحس (ر. دانر)؛ 1977- مک آرتور (سارجنت)؛ 1978- پسران برزیل (شفنر)؛ 1980- گرگ های دریا (مک لاگلن)؛ 1987- گریس و چاک شگفت انگیز (م. نیوئل)؛ 1989- گرینگوی پیر (پوئنزو)؛ 1991- پول دیگران (جویسن)، دماغه وحشت (اسکورسیزی)؛ 1992- تصویر (آ. پن)؛ 1998- موبی دیک (رادام).
