آنتونی پرکینز
Perkins,Anthony
بازیگر (1932، نیویورک – امریکا؛ 1992)
پدرش، آزگود پرکینز، بازیگر تآتر و سینما بود. تحصیلاتش را در کالج رالینز و دانشگاه کلمبیا به پایان برد. از پانزده سالگی روی صحنه می رفت. در سال 1953 با ایفای نقش مقابل جین سیمونز در زن بازیگر، برای نخستین بار، جلوی دوربین رفت. سپس وارد برودوی شد و مدتی در تآترهای تلویزیونی بازی کرد. با ترغیب دوستانه به سینما بازگشت و کاندیدای دریافت اسکار بهترین بازیگر نقش دوم شد. با بیمار روانیِ آلفرد هیچکاک به شهرت بین المللی دست پیدا کرد. طی دهه ی 1960 بیش تر در فیلم های ارواپایی ظاهر شد. در تلویزیون نیز (از جمله در نقش «بازرس ژاور» در فیلم بی نوایان و مجموعه ی ناپلئون و ژوزفین: یک داستان عاشقانه، 1987) فعالیت داشت. برای آیا برامس را دوست دارید؟ جایزه بهترین بازیگر جشنواره ی کن را از آن خود کرد. همسرش، بِری برنسن (از 1973)، عکاس و خواهر ماریزا برنسنِ بازیگر بود. بر اثر ابتلا به ایدز درگذشت.
ابتدا پرکینز نمونه ی آرمانی جوانان دست و پا چلفتی، مضطرب، خجالتی و کم تجربه به شمار می آمد و از جمله، بهترین های این گونه نقش هایش را مقابل گاری کوپر (در ترغیب دوستانه) و هنری فاندا (در ستاره ی حلبی) بازی کرد. اما در بیمار روانی با ظرافت به تمام ویژگی ها، حساسیت و عصبیتی توأم با هوش و طنز را افزود. او در این فیلم نه تنها بهترین بازی دوران کاری خود که شاید بهترین بازی در یک فیلم هیچکاک ی را ارائه داد و به طرز حیرت انگیزی توانست حس هم دردی تماشاگر را نسبت به «نورمن بیتس»، قاتلِ متل دار عجیب و غریب و خجالتی جلب کند. پس از این او هرگز چنین موفقیتی را به دست نیاورد و این ناشی از ناتوانی او در حرفه ی بازیگری نبود بلکه شاید اساساً امکان ارائه بازی بهترین نسبت به آن چه او انجام داده بود، وجود نداشت. در محاکمه اورسن ولز در نقش «آقای ک.»، طنز رفتاری او نمود بیش تری داشت و بنابراین انتخاب مناسبی برای این شخصیت کافکایی بود. وقتی پرکینز به این فکر افتاد تا با اروپایی ها هم کاری کند، به این امید بود که بتواند در فضای روشن فکرانه حاکم بر سینمای اروپا، استعداد خود را در زمینه کاری اش پرورش دهد؛ اما متأسفانه چنین نشد. پس از بازگشت به هالیوود نیز موفقیتی به دست نیاورد و تنها فیلم با اهمیت این دوره ی کاری او، کنار جرالدین چاپلین، در نام مرا به یادآور بود. پرکینز در زمینه کارگردانی موفقیتی نداشت و تنها جایزه بازیگری خود را، برای بازی متوسطش در فیلم متوسط آیا برامس را دوست دارید؟، از جشنواره ی کن به دست آورد.
از فیلم ها: 1953- زن بازیگر (کیوکر)غ 1956- ترغیب دوستانه (وایلر)غ 1957- ترس غلبه می کند (مالیگان)، ستاره ی حلبی (آ. مان)؛ 1958- سدی برابراقیانوس آرام (کلمان)، هوس زیر درختان نارون (دلبرت مان)؛ 1959- داستان باور نکردنی (لوگان)، در ساحل (کریمر)؛ 1960- بیمار روانی (هیچکاک)؛ 1961- آیا برامس را دوست دارید؟ (لیتواک)، باز هم خداحافظ (لیتواک)؛ 1962- محاکمه (ولز)، پنج مایل به نیمه شب (لیتواک)، فدرا (داسین)؛ 1964- یک ابله دل فریب (مولینارو)؛ 1966- آیا پاریس می سوزد؟ (کلمان)؛ 1967- رسوایی (شابرول)؛ 1970- WUSA (رُزنبرگ)، کچ- 22/ معضل بزرگ (م. نیکولز)؛ 1972- با موقعیت هم ساز باش (ف. پری)، زندگی و روزگار قاضی روی بین (هیوستن)، ده روز شگفت انگیز (شابرول)؛ 1973- عشق به مالی (لومت)؛ 1974- جنایت در قطار سریع السیر شرق (لومت)؛ 1978- نام مرا به یاد آور (رودولف)، بی نوایان (گ. جوردان)؛ 1979- زمستان می کشد (ریچرت)، سیاه چال (گ. نلسن)، نمایش هولناک (شیکل)، سرقت در دریای شمال (مک لاگلن)؛ 1980- هم راه مرگبار (بلومفیلد)؛ 1983- بیمار روانی 2 (ر. فرانکلین)؛ 1986- بیمار روانی 3 (+ ک.)؛ 1989- لبه ی سلامت (کیکوین)؛ 1990- بیمار روانی 4: آغاز (گاریس)
