حسین خادمی اصفهانی
وی روز جمعه سوم شعبان ۱۳۱۹ ه.ق / ۱۲۸۰ ه.ش متولد شد و پس از آموزش دوره ابتدایی به تحصیل علوم حوزه روی آورد. مقدمات را نزد حاج شیخ علی یزدی و آقا میرزا اردستانی و آقا میرزا احمد اصفهانی و رسائل شیخ انصاری را خدمت آخوند ملاعبد الکریم جزی و حاج میرزا سیدعلی نجف آبادی و سطح و کفایه را در محضر آیت الله سید محمد نجف‌آبادی فرا گرفت و دوره خارج را نزد آیت‌الله حاج میرزا محمد صادق یزدآبادی حضور یافت. سپس به نجف رفت و خارج فقه و اصول را از محضر آیات میرزا حسین نائینی، سید ابوالحسن اصفهانی و آقا ضیاء عراقی بهره برد و کلام را در حلقه درس آیت‌الله شیخ جواد بلاغی و رجال و درایه را از آیت الله آقا سید ابوتراب خوانساری آموخت.
وی عقیده داشت: «طلبه تا به درس مشغول نشده، تحصیل علم برایش واجب کفایی است ولی چون شروع کرد، واجب عینی میشود.»
آیت اللَّه حسین خادمی اصفهانی در۲۶ سالگی به درجه اجتهاد رسید و سال ۱۳۴۷ ه.ق به اصفهان بازگشت و به تدریس دوره خارج فقه و اصول در مدرسه صدر اصفهان و اقامه جماعت مشغول گردید. ایشان از سوی امام، نماینده رسیدگی به امور حوزه علمیه اصفهان شد و در کنار فعالیت‌های علمی و اجتماعی خود، کتاب‌هایی در بحث برائت، استصحاب و تعادل و تراجیح و از اول مباحث الفاظ تا مقدمه واجب و لباس مشکوک نوشت. رساله در محرومیت زوجه از ارث غیر منقول، حواشی متفرقه بر کتاب طهارت و صلوه و زکوه محقق همدانی و کتاب‌های اصولی و نیز کتاب رهبر سعادت از آثار قلمی ایشان است
آیت‌الله خادمی از زمان کشف حجاب ۱۳۱۴ ه.ش مبارزه خود را علیه حکومت پهلوی آغاز کرد. و با سخنرانیهای آتشین به مبارزه با رژیم رضاخان پرداخت. در نهضت ملی شدن نفت نیز همراه آیت الله کاشانی بود و با شهید نواب صفوی ارتباط تنگاتنگ داشت. وی از آغاز نهضت امام خمینی(ره) با انقلاب همگام شد و تا آخر در مسیر دفاع از انقلاب ایستاد. تحصن مردم مبارز اصفهان در منزل ایشان در سال ۱۳۵۷ ه . ش، منجر به اعلان حکومت نظامی در اصفهان شد. ایشان پس از یک دوره بیماری طولانی، صبح روز بیستم اسفند ۱۳۶۳ در ۸۶ سالگی در اصفهان دار فانی را وداع گفت و از سوی استانداری اصفهان سه روز عزای عمومی و یک روز در همه‌ی استان تعطیل عمومی اعلام شد و حوزه علمیه یک هفته تعطیل گردید. جنازه ایشان پس از انتقال به مشهد عصر روز ۲۱ اسفند از مسجد ملاهاشم با شرکت گسترده مردم و علما تا حرم مطهر امام رضا (علیه‌السلام) تشییع و در محل دارالسلام دفن گردید
آثار قلمی ایشان از این قرار است:
1- بحث خاتمه برائت و استصحاب و تعادل و تراجیح و از اول مباحث الفاظ تا مقدمه واجب (در اصول)؛
2- لباس مشکوک تا قواطع صلاه؛
3- رساله در عدم ارث زوجه مطلقاً از غیر منقول؛
4- حواشی متفرقه در فقه: کتاب طهاره و صلاه و زکاه حاج آقا رضا همدانی و نیز حواشی بر کتب اصول؛
5- رهبر سعادت (دو مجلد)
مرحوم آیت اللّه حاج آقا حسین خادمی و مرحوم آیت اللّه حاج شیخ مرتضی اردکانی با اجازه مرجع بزرگ زمان مرحوم آیت اللّه العظمی بروجردی کتاب رسائل شیخ انصاری را تصحیح کرده، نسخهای مصحَّح و منقّح از آن را چاپ میکنند. آنان پس از چاپِ کتاب، عین کلیشهها را که بالغ بر 793 قطعه است با شرائطی وقف مینمایند.
وقف نامه این وقف در تاریخ 16 شوّال 1375 قمری برابر با خرداد 1335 شمسی تنظیم شده و به امضای واقفان رسیده است. مرحوم آیت اللّه العظمی گلپایگانی نیز به عنوان وکالت در اجرای صیغه وقف و نیز مرحوم آیت اللّه العظمی حاج شیخ مرتضی حائری به عنوان شاهد بر وقف مشخص شدهاند.
