میشل پیکولی

Piccoli. Michel
بازیگر (1925، پاریس- فرانسه)
با نام زاک دانیل میشل پیکولی، از پدر و مادری ایتالیایی، به دنیا آمد. از سال 1944 وارد سینما شد و تا سال ها نقش های دوم را به عهده می گرفت. تا این که در دهه ی 1960 به عنوان یکی از بازیگران سرشناس نقش های اصلی در سینمای اروپا به شهرت رسید. با بسیاری از فیلم سازان بزرگ (از جمله لوییس بونوئل در شش فیلم، ژان لوک گدار، آلفرد هیچکاک و ژاک ریوت) هم کاری داشته است. برای پرش به خلاء برنده ی جایزه ی بهترین بازیگر از جشنواره ی کن و برای یک ماجرای عجیب از جشنواره ی برلین (به طور مشترک) برنده ی جایزه شد. همسر دومش، ژولیت گره کو (1977-1966)، خواننده/ بازیگر است.
پیکولی، با نزدیک به نیم قرن فعالیت بازیگری در سینما، در بیش از صد و پنجاه فیلم بازی کرده که در اغلب آن ها، چه در نقش اول و چه در نقش دوم، پرتوان و به یاد ماندنی بوده است. او که هم چهره و هم رفتارش سرد و نچسب جلوه می کند، بر پرده عالی می نماید. از جمله در نقش نویسنده ی روشن فکر و «ناراحتِ» تحقیر همان قدر درخشان است که در نقش گنگستر دیلینجر مرده است، به جز این که به خاطر فیلم هایش با بونوئل شهرت دارد و از جمله می توان به نقش «هانری هوسون» در بل دوژور یا «مارکیز» راه شیری اشاره کرد. پیکولی در هر نقشی چه روشن فکر، چه شکم پرست، چه رُمانتیک، چه مرد حسود و عاشق، چه مرد مهربان، چه بدبین ... راحت بازی می کند. او پرسونای سینمایی جذاب خاص خود را داراست.
از فیلم ها: 1944- جادو (کریستیان- ژاک)؛ 1948- سپیده دم (داکن)؛ 1955- ماری آنتوانت (دلانوآ)، کان کان فرانسوی (رنوار)؛ 1956- مرگ در این باغ (بونوئل)؛ 1957- ناتالی (کریستیان- ژاک)؛ 1960- رقص جاسوسان (کلمان)؛ 1962- کلاه (ملویل)، قرار ملاقات (دلانوآ)؛ 1963- خاطرات یک مستخدمه (بونوئل)، روز و ساعت (کلمان)، تحقیر (گدار)؛ 1965- لیدی ال (بوستینوف)؛ 1966- بل دوژور (بونوئل)، مخلوقات (واردا)، جنگ تمام شده است (رنه)، کوپه ی جنایات (کوستا گاوراس)، آیا پاریس می سوزد؟ (کلمان)؛ عشق من، عشق من (ن. ترنتینیان)، دختر خانم های روشفور (ژ. دمی)؛ 1968- تپش قلب (کاوالیه)، دیلینجر برده است (فرری)؛ 1969- راه شیری (بونوئل)، توپاز (هیچکاک)، دعوت شده (دسه تا)؛ 1970- چیزهای زندگی (سوته)؛ 1971- ماکس و آدم های جدلی (سوته)؛ 1972- ده روز شگفت انگیز (شابرول)، افسون آرام بورژوازی (بونوئل)، سوء قصد (بوآسه)، ماده سگ (فرری)؛ 1973- عروسی خون (شابرول)، پرخوری بزرگ (فرری)؛ 1974- شبح آزادی (بونوئل)، ونسان، فرانسوا، پل ...  و دیگران (سوته)؛ 1976- آخرین زن نازپرورده (تاورنیه)؛ 1982- پرش به خلاء (بلوکیو)؛ 1980- آتلانتیک سیتی (مال)؛ 1981- یک ماجرای عجیب (گرانیه دوفر)؛ 1982- شب وارن (اسکولا)، هیجان (گدار)، اتاقی در شهر (ژ. دمی)، آن سوی در (کاوانی)، زنده باد زندگی (لولوش)؛ 1984- الوداع بوناپارت (شاهین)، موفقیت بزرگ ترین انتقام است (اسکولیموفسکی)؛ 1985- خطر در محل سکونت (دوویل)، رفتن، باز آمدن (لولوش)؛ 1987- خصومت (کاراکس)؛ 1990- احمق های ماه مه (مال)، مارتا و من (وایس)؛ 1991- مزاحم زیبا (ریوت)؛ 1994- مهاجر (شاهین)؛ 1995- صد و یک شب (واردا)؛ 1996- بومارشه گستاخ (مولینارو)، مهمانی (داولیویرا)؛ 1997- شور و هیجان در صحرا (کوریه)؛ 1999- چیزی درباره ی روبر نیست (بونیتسر)؛ 2000- بازیگران (بلیه)، همه چیز خوب است، همه خوب هستند (موری یرا).