خوله بخاری

وی دختر ایاس بن ابونصر بخاری زنی با کمال و در فصاحت و بلاغت کم نظیر بود. وی در زمان خلافت ابوبکر اسیر شد. علامه مجلسی در حق الیقین روایت می کند که خوله چون وارد مسجد شد نشانی قبر رسول صلی الله علیه و آله و سلمرا گرفت و خود را بر قبر انداخت و ناله سر داد و گفت: «ای رسول خدا! درود بر توباد! اینها امت تو اند که ما را به اسیری گرفته اند و شوهران ما را کشتند و اموال ما را غارت کردند و زنان ما را به کنیزی گرفتند، در حالی که ما محبت تو در دل داشتیم و تنها به علت ندادن زکات بر ما چنین کردند». گویند در آن حال طلحه و خالد خواستند او را در حصه خود قرار دهند که او قبول نکرد، و گفت: «به خدا قسم مالک نمی شود، مرا مگر کسی که خبر دهد مرا که مادرم هنگامی که به من حامله بود و همچنین در وقت تولد من چه گفت و در شش سالگی به من چه امانتی سپرد و الان آن امانت در کجاست». تنها حضرت علی بن ابی طالب علیه السلام توانست به سؤالاتش پاسخ دهد و گفت: «چون مادر بر تو حامله شد قحطی آمد. مادرت گفت: عجب حمل شومی، خدایا! وضع حمل را بر من آسان گردان، بعد اگر خواستی بگیر و اگر خواهی نگه دار. وقتی به دنیا آمدی، گفتی چرا به مرگ من راضی شدی؟ چرا که سید اولاد آدم مرا مالک می شود و از من پسری به وجود می آید». مادرت این سخنان را درباره من نقل کرد و در 6 سالگی به تو سپرد و الان در میان گیسوان تو است.» و به این ترتیب خوله به عقد علی علیه السلام درآمد و محمد بن حنفیه از او متولد شد.