ماسیمو ترویزی

Troisi, Massimo

بازیگر، کارگردان (1953، ناپل- ایتالیا؛ 1994)

کارش را روی صحنه و تلویزیون آغاز کرد. تا این که در دهه ی 1970 به سینما راه یافت. با نخستین فیلمش، از سه شروع می کنم، با استقبال بسیاری روبه رو شد. شخصیت دست و پاچلفتی او در این فیلم در نوع خود، در سینمای ایتالیا، نخستین بود؛ از لحاظ این که در عرصه ی کمدی، مایه های زن- آزاد- خواهی را به کار می گرفت! او با استفاده از تک گویی ها، ژست ها و قطع و وصل های کلامی که خاص مکتب بازیگری ناپلی، به خصوص  سبک اداواردو دِ فیلیپو بود، در فیلم ببخشید دیرم شده به موفقیت دیگری رسید. در سال 1984 با هم کاری روبرتو بنینی، کاری جز گریه کردن باقی نمانده است را ساخت که سفری به توسکانی در قرن هیجدهم بود. علاوه بر بازی در فیلم هایی که ساخته بود، در آثار کارگردانان معتبری مثل اتوره اسکولا (شکوه، ساعت چنده؟ و سفر کاپیتان فراکاس) و مایکل رادفورد (پستچی) نیز بازی کرده است. فیلم رادفورد، آخرین کارش بود، چرا که چند روز پس از پایان فیلم برادری آن، بر اثر بیماری قلبی، درگذشت. در زمان مرگ از محبوبیت گسترده ای برخوردار بود و طلایه دار بازیگران/ مؤلفان در سینمای نوی کمدی ایتالیا به شمرا می آمد.

از فیلم ها (به عنوان بازیگر): 1980- از سه شروع می کنم (+ ک.، هف)؛ 1982- متشکرم، قهره مرا عصبی می کند (گاسپارینی)( + هف)؛ 1984- کاری جز گریه کردن باقی نمانده است (+ هک، هد)؛ 1987- هتل کولونیال (تورینی)؛ 1989- شکوه (اسکولا)، ساعت چنده؟ (اسکولا)؛ 1991- سفرکاپیتان فراکاس (اسکولا)؛ 1992- تصور کردم عشق است (+ ک.)؛ 1994- پستچی (رادفورد)(+ هف).