جان کارلو جانینی
Giannini, Giancarlo
بازیگر (1942، اسپتسیا- ایتالیا)
تحصیلاتش را در رشته ی مهندسی الکترونیک و سپس، آکادمی نمایش رُم (1963) به پایان برد. در 1961 کار صحنه ای را با ظاهر شدن در نقش «پاک» در رویای شبی نیمه تابستان آغاز کرد و سپس گه گاه روی صحنه می رفت. از جمله در نقش «رومیو» در اجرای تآتری فرانکو زفیرلی از رومیو و جولیت. در 1965 وارد سینما شد و یک سال بعد با ایفای نقش در یکی از نمایش نامه های لینارو تمولر هم کاری اش با این کارگردان نامدار را آغاز کرد که منجر به بازی در رشته ای از فیلم های بعدی او و شراکت او در کمپانی فیلم سازی ورتمولر- لیبرتی فیلمز- شد. او اغلب قهرمان افسرده و تراژیک/ کمیک این فیلم ها بود، که نظامی را که نمی توانست درک کند یا بپذیرد، پس می زد. به خاطر ایفای نقش در فیلم عشق و هرج و مرج مورد تحسین شدید منتقدان قرار گرفت و در 1973 جایزه ی بهترین بازیگر جشنواره ی کن را دریافت کرد. سپس با نقش پیچیده ی «پاسکوالینو»، یکی از زندانیان اردوگاه های اجباری که در تلاشی نومیدانه برای بقا، تن به خفت و خواری می دهد، در هفت خوشگل ورتمولر، بار دیگر با کاندیدایی دریافت اسکار بهترین بازیگر مرد، موفقیت بزرگی کسب کرد. در نخستین فیلم امریکایی ورتمولر، پایان دنیا در بستر معمولی ما در شب پُر از باران نیز ظاهر شد که شکستی انتقادی و تجاری بود و منجر به لغو قرارداد امریکایی ورتمولر با برادران وارنر شد.
جانینی هنر پیشه ی کمدی با استعدادی است با اندامی کوچک و چشم های سبز و پُر احساس که به لطف ورتمولر به شهرت رسید. ورتمولر چهره ی بیانگر شخصیت چاپلین وار او را با علاقه خاصی فیلم برداری می کرد و در نماهای درشت وافر، حساسیت بازیگر را به اثبات می رساند. در می می فلز کار ...، یک کمدی بی پرده ی سیاسی، یک فلز ساز کله شق و نه چندان باهوش بود. در عشق و هرج و مرج آنارشیستی روستایی که برای کشتن موسولینی به رُم می آید. در گم گشته، ملوانی از طبقه ی کارگر که هم راه «مافوق» مؤنث و ثروتمندش در جزیره ای گرفتار می آید.
اوج ترکیب تراژدی و بزن بکوب در کار او در هفت خوشگل است. جایی که بازی اش هم زمان هم نشاط آور و هم عجیب تأثیرگذار و غم انگیز جلوه می کند.
جانینی برای کارگردانان دیگری مثل مائورو بولونینی (اعمال نیک مردم)، ماریو مونیچلی (عاشقان و دروغ گویان) و لوکینو ویسکونتی (بی گناه) هم بازی کرده است. علاوه بر این به کار دوبله ی صدای نقش های اصلی فیلم های امریکایی برای بازار داخلی ایتالیا نیز می پرداخته است.
از فیلم ها: 1965- گل و لای روی شهر بزرگ (ویلسن)؛ 1966- ریتای پشه (ورتمولر)؛ 1967- آرابلا (بولونینی)، پشه را نیش نزن (ورتمولر)؛ 1968- دوشیزه دکتر (لاتوادا)، نبرد آنزیو (دمیتر یک)؛ 1969- راز سانتا ویتوریا (کریمر)؛ 1970- درام حسادت (اسکولا)؛ 1971- یک مسیر ساده (جووانی)؛ 1972- نخستین شب آرامش (زورلینی)، می می فلز کار، شرفش جریحه دار شده است (ورتمولر)؛ 1973- عشق و هرج و مرج (ورتمولر)، خودم بودم (لاتوادا)؛ 1974- گم گشته (ورتمولر)، اعمال نیک مردم/ بانوی بزرگ (بولونینی)؛ 1975- هفت خوشگل (ورتمولر)؛ 1976- بی گناه (ویسکونتی)؛ 1977- پایان دنیا در بستر معمولی ما در یک شب پُر از باران (ورتمولر)؛ 1978- رونق زودگذر (زورلینی)؛ 1980- عاشقان و دروغ گویان (مونیچلی)، لی لی مارلین (فاس بیندر)؛ 1981- رویابین امریکایی (رُزنتال)؛ 1985- التهاب شدید (ر. بروکس)؛ 1986- رستگاری بخش (ر. م. یانگ)؛ 1989- نان برشته و اندویچ ها (لیکونتی)؛ 1990- تاریکی شوم (مونیچلی)؛ 1991- عموی فرومایه (بروزاتی)؛ 1992- دردسر جنایت (ی. لوی)؛ 1995- راه رفتن در ابرها (آرو)؛ 1996- سلولویید (لیتزانی)؛ 1997- آن سوی باغ (اولئا)؛ 1998- اتاق شیروکو (شیارا)؛ 1999- بدون سپرده، بهره ای نیست (کوستا)؛ 2000- به آلبانی خوش آمدید (ف. م. کورتز).
