باری فیتس جرالد

Fitzgerald , Barry

بازیگر (1888، دابلین - ایرلند؛ 1961)

با نام ویلیام جوزف شیلدز به دنیا آمد. کارش را در تآتر آغاز کرد و تا سال ها از بازیگران سرشناس تآتر ابی دابلین به شمار می آمد. با فیلم جونو و پیکاک آلفرد هیچکاک وارد سینما شد. برا ی نخستین در اواخر دهه ی 1920 همراه بازیگران تآتر ابی به امریکا رفت. پس از آن چند بار در برودوی ظاهر شد. در سا ل 1936 به دعوت جان فورد برا ی تکرار نقش تآتری خود در نسخه ی سینمایی نمایش نامه ی خیش و ستارگان شان اوکیسی، رهسپار هالیوود شد. پس از آن در سینمای امریکا ماندگار شد و خیلی زود با ایفای نقش های دوم به شهرت رسید. برای به راه خودم می روم اسکار بهترین بازیگر نقش دوم را دریافت کرد. برادر کوچک ترش، آرتور شیلدز، نیز بازیگر بود. بر اثر سکته ی قلبی درگذشت.

فیتس جرالد، با چشم های مهربان آبی رنگ و فکی که گویی دندانی در آن نیست، به خاطر دزدین صحنه از بازیگران نقش های اول فیلم هایش شهرت داشت. او با چنان قدرتی روی پرده ظاهر می شد که تماشاگر ظرف مدت کوتاهی فراموش می کرد ستاره فیلم چه کسی است. این نکته که برای به راه خودم می روم هم به عنوان بازیگر نقش اول و هم نقش دوم کاندیدای دریافت اسکار بود، اثباتی است بر این مدعا. فیتس جرالد را می توان مظهر ایرلندی های تاریخ سینما و محبوب ترین ایرلندی هالیوود دانست. خودش می گفت: «مهم نیست که ملیت نقشی که بازی می کنم چیست چون خود به خود به ایرلندی بدل خواهد شد.» در حالی که شخصیت عجیب و احساسات ظریف پرسونای سینمایی او پیش تر به یک هالیوودی می مانست تا ایرلندی. به یاد ماندنی ترین نقش هایش را برای جان فورد بازی کرد.

از فیلم ها:

1929 - جونو و پیکاگ (هیچکاک)؛ 1936 - خیش و ستارگان (ج. فورد)، وقتی که شوالیه ها جسور بودند (ج. ریموند)؛ 1938 - نگهبان گشتی سپیده دم (گلدینگ)، چهار مرد و یک دعا (ج. فورد)، ماری آنتوانت (وان دایک)، پرورش بیبی (هاکس)؛ 1939 - اعتراف کامل (فارو)، سینت ضربه ی متقابل می زند (فارو)؛ 1940 - سفر طولانی به خانه (ج. فورد)؛ 1941 - گرگ دریا (کورتیز)، چقدر دره ی من سبز بود (ج. فورد)؛ 1943 - کشتی جنگی کی - 225 (ریچارد راسن)؛ 1944 - من یک سرباز را دوست دارم (سندریچ)، به راه خودم می روم (مکری)؛ 1945 - نوش گاه دافی (واکر)، و سپس هیچ کس نبود (ر. کلر)؛ 1946 - دو سال خدمت به عنوان ملوان (فارو)؛ 1947 - آسان گیر (فارو)؛ 1948- اوج صبح (د. میلر)؛ 1950 - میدان یونیون (ماته)؛ 1951 - سیلور سیتی (هاسکین)؛ 1952 - مرد آرام (ج. فورد)؛ 1954 - عاقبت بخیر (زامپی)؛ 1956 - رابطه ی گرم (ر. بروکس)؛ 1958 - رونی (ج. پولاک)؛ 1959 - سوپ گوشت یک پسر (ج. پولاک).