مایکل داگلاس
داگلاس، مایکل
Douglas, Michael
بازیگر (1944، نیوبرانزویک نیوجرزی- امریکا)
پسر کرک داگلاس بازیگر و دایانا دیل بازیگر است که در هشت سالگی او از یک دیگر جدا شدند. تحصیلاتش را در آکادمی علوم نظامی بلک فاکس، چوت و دانشگاه کالیفرنیا به پایان برد. در اواسط دهه ی 1960 وارد سینما شد. ابتدا به عنوان دستیار کارگردان کارش را شروع کرد، اما در اواخر همین دهه به بازیگری در تلویزیون، تآتر و سینما روی آورد.
دیوانه ای از قفس پرید میلوش فورمن، که هر پنج جایزه ی اصلی اسکار و از جمله جایزه ی بهترین فیلم سال 1975 را ربود، نخستین فیلمش در مقام تهیه کننده بود. از اوایل دهه ی 1980 به عنوان بازیگر به شهرت جهانی دست یافت و اواخر همین دهه، قابلیت خود را در ایفای نقش های متفاوت آزمود. به ویژه با ظاهر شدن در نقش شخصیت های درگیر مسایل اخلاقی در فیلم هایی مثل جاذبه ی مرگبار ایدریان لین، وال استریت آلیور استون و سقوط جوئل شوماکر این توانایی را به اثبات رساند. در 1987 به خاطر ایفای نقش یک بورس باز حریص و تازه به دوران رسیده در وال استریت، برنده ی اسکار بهترین بازیگر نقش اول شد.
داگلاس با دیوانه ای از قفس پرید در سینمای هالیوود تثبیت شد و با دومین فیلمی که تهیه کرد (عارضه چینی) و خودش نیز در کنار جک لمون و جین فاندا در آن به ایفای نقش پرداخت، بار دیگر به موفقیت رسید. اما تمایل او به بازیگری بیش تر بود و اشتیاقش را در سینما در این رشته جست و جو می کرد. از همین رو در سه چهار فیلم نقش هایی را به عهده گرفت، لیکن برای بار سوم و با انگیزه تکرار موفقیت های تجربه های پیشین، در مقام ستاره- تهیه کننده ی جواهر نیل سختی های کار را تجربه کرد و این بار نیز فروش فیلم، تلاش هایش را جبران کرد. در 1987 در دو فیلم «سخت» دیگر، نقش هایی متضاد را به عهده
گرفت. در جاذبه ی مرگبار، مقابل گلن کلوز و در نقش یک وکیل حقوقی مبادی آداب ظاهر شد که رابطه ی نسنجیده اش او را قربانی و شکار یک زن نامتعادل می کند. این فیلم به رغم اعتراض شدید زن- آزاد- خواهان، موفقیت بسیاری کسب کرد و جنجالی ترین فیلم آن سال شد.
در فیلم دوم، وال استریت، استون داگلاس دریافته بود، این نقش را به او سپرد. بازی او در فیلم آن چنان گیرا و محکم بود که باعث شد هم تایان شخصیتش در دنیای واقعیِ پول و سرمایه، تحت تأثیر او، شیوه ی لباس پوشیدن و آرایش موهایش را تقلید کنند. اما توان و انعطاف بازیگری داگلاس به نقش های جدی و خشک محصور نیست. در کمدی سیاه جنگ رُزها، مثل فیلم پیش از آن، جواهر دوستی، در نقشی متفاوت ظاهر شد و مایه ذاتی دغل بازی موذیانه ای را که از پدرش به ارث برده بود به نمایش گذاشت. در مجموع، شخصیت هایی که داگلاس نقش آن ها را به عهده می گیرد، آدم هایی هستند که در دنیای مدرن زندگی می کنند و خاص تر از آن، ارزش های مرسوم در جامعه ی صنعتی امروز را با خود یدک کی کشند. او در بخش قابل توجهی از فیلم هایش به نوعی درگیر دو عامل تأثیر گذار در زندگی سال های پایانی قرن بیستم، خشونت وجنسیت، است و در غریزه ی اصلی آن را به اوج می رساند. پذیرفتن نقشی پست و ناخوشایند در این فیلم و فرورفتن در قالب شخصیت زن ستیز، محبوبیتش را تا اندازه ای در سایه ی تردید فرو برد، اما از سوی دیگر، صحنه های بی پرده فیلم، فروش آن را تضمین و شهرت داگلاس را افزون تر ساخت. با وجود این، حساسیت و سخت گیری او در مورد انتخاب نوع فیلم نامه ها و کارگردانان حاکی از آن است که تا سال ها موقعیت برتر خویش را حفظ خواهد کرد.
از فیلم ها: 1969- سلام قهرمان! (د. میلر)؛ 1970- آدام در ساعت 6 پیش از ظهر (شیرر)؛ 1972- ناپلئون و سامانتا (مک ایویتی)؛ 1978- اغماء (م. کرایتن)؛ 1979- عارضه ی چینی (ج. بریجز)؛ 1980- نوبت من است (وایل)؛ 1983- اتاق ستاره (هایمز)؛ 1984- جواهر دوستی (زمیکس)؛ 1985- گروه خوانندگان (آتن بارو)، جواهر نیل (تیگ)؛ 1987- جاذبه ی مرگبار (ا. لین)، وال استریت (آ. استون)؛ 1989-باران سیاه (ر. اسکات)، جنگ رُزها (د ویتو)؛ 1992- غریزه ی اصلی (ورهوون)، درخشش (سلتسر)؛ 1993- سقوط (شوماکر)؛ 1995- افشاگری (لوینسن)، رئیس جمهور امریکا (راینر)؛ 1996- شبح و تاریکی (ا. هاپکینز)؛ 1997- بازی (فینچر)؛ 1998- یک قتل کامل (ا. دیویس)؛ 2000- قاچاق (سودربرگ)، پسران شگفت انگیز (ک. هنسن).
