جف دانیلز

 Daniels, Jeff                 

بازیگر (1955، چلسی میشیگان- امریکا)

در دانشگاه مرکزی میشیگان به تحصیل پرداخت. سپس به نیویورک رفت و بازیگری را با اجرای نقش بر ری صحنه آغاز کرد. ابتدا با جانی سلاح خود را برداشت در بیرون از برودوی مورد توجه قرار گرفت و برنده ی جایزه ی اوبی شد. از اوایل دهه ی 1980 با رگتایم به سینما راه یافت و در فیلم های بعدی، اغلب نقش شخصیت های دچار تعارض را بر عهده می گرفت. به طور خاص در مهرورزی در نقش شوهر بی مسئولیت دبرا وینگر، و در کمدی رُزا ارغوانی قاهره در نقش قهرمان به دنیای واقعیت بازگشته دوره ی بحران اقتصادی، کنار میا فارو، بازی های برجسته ای ارائه داد.در سال های بعد، خود یک گروه تآتری تشکیل داد.

دانیلز با قد بلند (یک متر و نود سانتی متر) و ظاهری مرتب، هم در فیلم های درام و هم کمدی های رُمانتیک با قدرت بازی می کند و اگر از آن چه که باید کم تر شناخته شده، به خاطر آن است که همه فیلم هایی که در آن ها بازی کرده، آثاری برجسته و محبوب نبوده اند.

با وجود این، در دهه ی 1990 با ایفای نقش در چند فیلم باارزش ثابت کرد که در انعطاف پذیری و بلوغ بازیگری او تردیدی وجود ندارد. در فیلم های دیگری نیز که با شکست مواجه شدند، با اعتبار بخشیدن به شخصیت هایی که نقش آن ها را بر عهده می گرفت، از ضعف فیلم ها می کاست.                                                                      

از فیلم ها: 1981- رگتایم (م. فورمن)؛ 1983- مهرورزی (آ. بروکس)؛ 1985- رُز ارغوانی قاهره (و. آلن)؛ 1986- دل زدگی (م. نیکولز)، چیزی وحشی (ج. دمی)؛ 1987- روزهای رادیو (و. آلن)؛ 1990- به خانه خوش آمدی راکسی کارمایکل (ایبراهمز)، رنج عشق (بورکین)؛ 1991- همسر قصاب (ت. هیوز)؛ 1992- این هم از همسایگی (فیلیپس)؛ 1993- گتیزبرگ (ماکسول)؛ 1994- خنگ و خنگ تر (فارلی)؛ 1996- پرواز به سوی خانه (بالارد)، 101 سگ خالدار (هرک)؛ 1997- آزمون و خطا (ج. لین)؛ 1998- پلیزنت ویل (گ. راس)؛ 1999- مریخی محبوب من (دانلد پتری).