چارلز کابرن

Coburn, Charles

بازیگر (1877، سوانای جُرجیا - امریکا؛ 1961)

از چهارده سالگی کارش را در تآتر آغاز کرد و در سال 1901 در برودوی روی صحنه رفت. از 1930 وارد سینما شد. تا زمان مرگش فعالیت داشت و یکی از چهره های آشنای نقش های دوم سینمای امریکا به شمار می آمد. هیکلی چاق، لب هایی کلفت و غبغب داشت. اغلب نیز عینک یک چشمی می گذاشت و سیگار برگ می کشید. به رغم ظاهر و صدای خشنی که داشت متخصص ایفای نقش کارفرمایان مهربان، تاجران و اصلاً مردان مسن و جاافتاده ی پاک دل یا حتی رُمانتیک بود. برای شیطان و دوشیزه جونز و سال های سبز کاندیدای دریافت اسکار بهترین بازیگر نقش دوم شد و همین جایزه را برای نقش «فرشته ی مهر» جین آرتور و جوئل مکری در هر چه بیش تر، خوشحال تر بود.

از فیلم ها:

1935 - دشمن مردم (ویلبر)؛ 1938 - لرد جف (وود)، درباره ی دل های آدمی (ک. براون)؛ 1939 - ساخته شده برای یک دیگر (کرامول)، فقط به طور اسمی (کرامول)، سرگذشت الکساندر گراهام بل (کامینگز)، لذت ابله (ک. براون)، استنلی و لیوینگستن (ه. کینگ)؛ 1940 - کاپیتان یک خانم است (سینکلر)، ادیسن بزرگ سال (ک. براون)، راه سنگاپور (شرتسینگر)، سه نفر به سوی غرب (وُرهاوس)؛ 1941 - شیطان و دوشیزه جونز (وود)، کینگز رو (وود)، عالیجناب ه م. پلهام (ک. ویدور)، خانم ایو (پ. استرجس)؛ 1942 - جرج واشینگتن این جا خوابید (کیتلی)، در این زندگی ما (هیوستن)؛ 1943 - هرچه بیش تر، خوشحال تر (ج. استیونز)، بهشت می تواند منتظر بماند (لوبیچ)، شاهزاده خانم اورورک (کراسنا)؛ 1944 - ویلسن (ه. کینگ)، دوباره با هم (چ. ویدور)؛ 1945 - یک رسوایی شاهانه (پرمینجر و لوبیچ)، راپسودی این بلو (راپر)؛ 1946 - سال های سبز (ساویل)؛ 1947 - پرونده ی پارادین (هیچکاک)؛ 1948 - علف های سبز وایومینگ (ل. کینگ)؛ 1949 - دکتر و دختر (برنهارت)، بله آقا، بچه ی من است (ج. شرمن)، پگی (دکوردووا)، برخورد شدید (لوبین)؛ 1950 - لوییزا (ا. هال)؛ 1952 - میمون بازی (هاکس)؛ 1953 - آقایان موطلایی ها را ترجیح می دهند (هاکس)، دردسر در طول راه (کورتیز)؛ 1954 - موشک انداز (ا. رودولف)؛ 1955 - چگونه می توان خیلی خیلی محبوب شد (ن.جانسن)؛ 1956 - قدرت و غنیمت (کاستر)، دور دنیا در هشتاد روز (م. آندرسن)؛ 1957 - شهر در محاکمه (گیلرمین)؛ 1958 - چگونه یک عموی ثروتمند را بکشیم (پاتریک)؛ 1959 - جان پل جونز (فارو)؛ 1960 - پپه (سیدنی).