بوریس کارلوف
karloff, Boris
بازیگر (1887، لندن - انگلستان؛ 1969)
با نام ویلیام هنری پرات به دنیا آمد. در سا ل 1909 به کانادا رفت و ابتدا کارگر مزرعه شد. خیلی زود به بازیگری روی آورد و طی یک دهه در نمایش هایی که در سراسر کانادا و امریکا اجرا می شدند، ایفاگر نقش های دوم بود. در 1916 در نخستین فیلم خود، سیاهی لشکر بود. از آن پس به مدت سه سال در سینما کار نکرد تا این که در 1919 به هالیوود بازگشت و این بار به طور منظم و پیوسته در فیلم ها سیاهی لشکر و گاه ایفاگر نقش های کوتاه بود. به دلیل این که حرفه ی بازیگری در سینما کفاف مخارجش را نمی داد، هم زمان به رانندگی کامیون یا کارگری اشتغال داشت. تا این که در میانه ی دهه ی 1920 جای پایش محکم شد و با ایفای نقش های منفی در سینمای صامت مورد توجه قرار گرفت. به دلیل پس زمینه ی تآتری با سینمای ناطق مشکل پیدا نکرد و به رغم کمی نوک زبانی حرفی زدن در 1931 در فیلم قانون جنایی یکی از نقش های صحنه ای خود را بازآفرینی کرد و از همین زمان به شهرت رسید و به خدمت یونیورسال درآمد. در 1941 با نمایش آرسنیک و تورکهنه در برودوی، به موفقیت بسیار دست یافت و این موفقیت را در 1950 با ایفای نقش «کاپیتان هوک» در یک اجرای برودوی از نمایش پیتر پن تکرار کرد. از 1955 ساکن انگلستان شد و تنها برای کار به امریکا می آمد. در 1949 میزبان و ستاره ی مجموعه ی تلویزیونی با شرکت بوریس کارلوف بود. در مجموعه ی تلویزیونی تریلر (1960-1962) نیز مجری و گاه بازیگر بود. در اوایل دهه ی 1950، عهده دار روایت نوار قصه ی مامان غاز شد که درآمد حاصله از آن مستقیماً صرف کمک به کودکان بی پناه می شد. همسر نخست، از پنج همسرش، آلیو ویلتن (از 1909-؟)، نیز بازیگر بود.
ممکن است تماشاگران عامه نام بوریس کارلوف را به خاطر نیاورند اما چهره ی او بی تردید برای هر سینمادوستی آشناست: او معروف ترین «فرانکنستاین» تاریخ سینماست. اگرچه که در بیش از صد و پنجاه فیلم در نقش های مختلف - اغلب منفی - ظاهر شد، اما هیچ کدام به اندازه ی این یکی، در خاطره ها نماند. نقش های چهل فیلمی که در دوره ی صامت ایفا کرد، عملاً سیاه مشقی برای دوره ی ناطق او به شمار می آید. شاید اگر شانس یاری نمی کرد و بلا لوگوسی از قبول نقش «فرانکنستاین» سر باز نمی زد، کارلوف هرگز فرصت نمی یافت استعداد خود را بر پرده عرضه کند. او و لوگوسی بعدتر، زوج بازیگر بسیاری از فیلم های ترسناک یونیورسال شدند. نخستین هم کاری آنان در گربه ی سیاه چندان جلب توجه نکرد اما آثار بعدی، از جمله رباینده ی جسد، موفقیت بسیاری را برای هر دو به هم راه داشت. کارلوف برخلاف لوگوسی که از کلیشه شدن در نقش های ترسناک ناراضی بود، از این تصویر سینمایی خلق شده اش، احساس رضایت می کرد. زیرا در واقع شهرتش را مدیون این نقش ها می دانست. مومیایی پس از فرانکنستاین از دیگر آثار به یاد ماندنی او است. در فیلم افسانه - علمی پرتو نامرئی نیز خوب ظاهر شد. اما بهترین بازی عمرش نقشی است که در هدف ها ایفا کرد: نقش یک بازیگر فیلم های ترسناک دیگر پیر شده است. این فیلم در واقع یک نوع مراسم تودیع برای این بازیگر پُرکار و خستگی ناپذیر به شمار می آمد.
از فیلم ها:
1916 - دختر کنگ پورتیسی (راتینوف)؛ 1919 - مهاجم برق آسا (سایتس)، شهامت مارج اودون (د. اسمیت)؛ 1920 - آخرین نفر از موهیکان ها (م. تورنور)؛ 1921 - دختر غارنشین (فرانتس)؛ 1922 - بی ایمان (ج. یانگ)، عمر خیام (ج. یانگ)؛ 1923 - آقایی از امریکا (سجویک)، زندانی (کانوی)؛ 1924 - دان دینامیت (ب. مارشال)؛ 1925 - خانم رابین هود (اینس)، هرگز دو نفر ملاقات نخواهند کرد (م. تورنور)؛ 1926 - عقاب دریا (لوید)، شجاعان سال خورده (کروز)، تار طلایی (د. لانگ)؛ 1927 - بیگانه ی متوسط (ر. تورپ)، شبح شکن (برترام)، دو شوالیه ی عرب (مایلستون)، بازار عشق (فیتس موریس)؛ 1928 - کرکس های دریا (ر. تورپ)، دختر سرکش کوچک (ماتیسن)؛ 1929 - اخطار مرگبار (ر. تورپ)، شب نامقدس (ل. باریمور)؛ 1930 - بدکردار (فیتس موریس)، خفاش دریا (راگلز)، بچه ی یوتا (ر. تورپ)؛ 1931 - سلطان وحش (ر. تورپ و ب. ر. ایسن)، ، نابغه ی دیوانه (کورتیز)، نسل گناه کار (ر. و. لی)، قانون جنایی (هاکس)، فرانکنستاین (ویل)، بچه ی داناوان جوان (نیبلو)، کشتی هوایی (کاپرا)، برگه ی زرد (والش)، امشب یا هرگز (لروی)؛ 1932 - صورت زخمی (هاوکس)، خانه ی تاریک قدیمی (ویل)، دکتر قلابی (کورتیز)، کوئن ها و کلی ها در هالیوود (دیلن)، معجزه گر (مک لیود)، مومیایی (فرویند)؛ 1934 - گربه ی سیاه (اولمر)، گشتی گم شده (ج. فورد)، خاندان روتچایلد (ورکر)، زبان چرب و نرم (فرویند)؛ 1935 - عروس فرانکنستاین (ویل)، اتاق سیاه (نیل)؛ 1936 - پرتو نامرئی (هیلی یر)، مرده ی متحرک (کورتیز)، مردی که دوباره زندگی کرد (استیونسن)؛ 1937 - غرب شانگهای (فارو)؛ 1938 - خطر نامرئی (فارو)؛ 1939 - برج لندن (ر. و. لی)، پسر فرانکنستاین (ر. و. لی)؛ 1940 - جزیره ی شیطان (کلمنز)، جمعه ی سیاه (لوبین)، میمون (تای)، متوجه خواهی شد (باتلر)؛ 1941 - شیطان فرمان می دهد (دمیتریک)؛ 1942 - لولو تو را خواهد خورد (لندرز)؛ 1945 - جزیره ی مردگان(رابسن)، ربایندگان جسد (وایز)، خانه ی فرانکنستاین (کنتن)؛ 1946 - دارالمجانین (رابسن)؛ 1947 - زندگی مخفی والتر میتی (مک لیود)، فتح نشده (س. ب. دمیل)، در دام افتاده (سیرک)، دیک تریسی با گروسام ملاقات می کند (رالینز)؛ 1949 - آبوت و کاستلو با بوریس کارلوف قاتل دیدار می کنند (بارتن)؛ 1951 - در عجیب (پونی)؛ 1952 - قصر سیاه (جوران)؛ 1953 - آبوت و کاستلو با دکتر جکیل و آقای هاید ملاقات می کنند (لامانت)، هیولای جزیره (مونترو)؛ 1957 - مرگ خاموش (له بورگ)؛ 1958 - فرانکنستاین 70 (کوچ)؛ 1963 - راهروهای خون (دی)، کلاغ (کورمن)، کمدی وحشت (ژ. تورنور)؛ 1966 - روح در بیکینی نامرئی (وایس)؛ 1967 - ماجرای ونیزی (ج. تورپ)، جادوگران (م. ریوز)، هدف ها (باگدانوویچ)؛ 1971 - حیله ی مرد کور (آلکوسر)، اتاق ترس (ورگارا و ج. هیل)؛ 1972 - خانه ی شر (ورگارا و ج. هیل).
