دانیل دی لوییس

 Day Lewis, Danial

بازیگر (1957 ، لندن- انگلستان)

با نام دانیل مایکل بلیک دی لوییس به دنیا آمد. پدرش، سسیل دی لوییس، نویسنده و شاعر برجسته، مادرش، جیل بالکن، بازیگر تآتر و سینما، و پدر بزرگش، مایکل بالکن، یکی از تهیه کنندگان سرشناس سینمای انگلستان بود. در سیزده سالگی از مدرسه ی شبانه روزی گریخت و یک سال بعد در نخستین فیلم خود، یکشنبه، یکشنبه ی لعنتی، در نقش کوتاه ظاهر شد. در پانزده سالگی نخستین نمایش نامه خود را با نام گریز نوشت و در آن بازی کرد. پس از کسب تجربه در اولد ویک بریستول،به طور حرفه ای به بازیگری تآتر پرداخت و در سال 1982 برای نخستین بار با کشور دیگر، در وست اند به روی صحنه رفت. در سینما نیز بازیگری را پی گرفت و در طیف گسترده ای از نقش های گوناگون و گاه متضاد تماشاگران را تحت تأثیر بازی های درخشان خود قرارداد. در 1989 به خاطر پای چپ من، اسکار بهترین بازیگر  نقش اول را از آن خود کرد. همسرش، دختر آرتور میلر نمایش نامه نویس، ربکا ( از 1996)، نیز بازیگر است.

دی لوییس با قدی بلند (یک متر و هشتاد و پنج سانتی متر)، پوستی تیره، هیکلی ظریف، چهره ای تقریباً عقابی شکل و چشم هایی پُر فروغ، کم و بیش شبیه جرمی آیرونزِ بازیگر است، اما ظاهری برجسته تر و شخصیتی جالب تر دارد. او با کوله باری از تجربه ی هم کاری با گروه های تآتری معتبر به ایفای نقش های اصلی در سینما پرداخت و در لباس شخصیت های متفاوت، توانایی هایش را آشکارتر ساخت. از جمله در سبکی غیر قابل تحمل هستی، هم راه با لنا اولین سوئدی و ژولیت بینوش فرانسوی، در نقش پزشکی عاشق پیشه و درگیر سیاست در پراگ، بازی تأثیر گذاری ارائه داد. در دهه ی 1990، صنعت سینما او را با نام بازیگری جهانی با جذبه ای بین المللی می پذیرد و حضورش در عصر معصومیت، آخرین نفر از موهیکان ها و به نام پدر اعتبارات تازه ای را برای او به دست می دهد.                        

از فیلم ها:

1971- یکشنبه، یکشنبه ی لعنتی (شله زینجر)؛ 1982- گاندی (آتن بارو)؛ 1984- کشتی بونتی (دانلدسن)؛ 1985- لباس شویی زیبای من (فریرز)؛ 1986- اتاقی با یک چشم انداز (آیوری)؛ 1988- سبکی غیر قابل تحمل هستی (کافمن)؛ 1989- پای چپ من (شریدان)، همیشه لبخند نیوجرزی (سورین)؛ 1992- آخرین نفر از موهیکان ها (م. مان)؛ 1993- عصر معصومیت (اسکورسیزی)، به نام پدر (شریدان)؛ 1996- باقی مانده (هیتنر)؛ 1997- مشت زن (شریدان).