ویل راجرز

Rogers, Will

 بازیگر (1879، کولاگا در قلمروی سرخ پوستان/ امروز اوکلاهما- امریکا؛ 1935)

با نام ویلیام پن آدئر راجرز به دنیا آمد. از بزرگان نمایشات «غرب وحشی» به شمار می آمد. نخستین بار در ژوهانسبورگ افریقای جنوبی، طی جنگ بوئر، به نمایش گری پرداخت. در امریکا در شهر بازی ها و وودویل برنامه اجرا می کرد. در سال 1912 وارد کمدی های موزیکال شد و پنج سال بعد به نمایش «عجایب زیگفیلد» پیوست. از 1918 به امید بهره برداری از محبوبیتش، جلوی دوربین رفت. اما در فیلم های صامت چنان که باید جلوه نکرد. تا این که با ظهور ناطق به شهرت بسیاری رسید و در رادیو و روزنامه ها هم مورد توجه قرار گرفت. در سیاست هم دست داشت و از جمله مدتی شهردار بورلی هیلز بود. داستان زندگی اش در فیلم سرگذشت ویل راجرز (مایکل کورتیز، 1952) به تصویر درآمده است؛ پسرش، ویل راجرز جونیر، بازیگر، نمایش گر، از ارباب جراید و نماینده ی کنگره، نقش پدر را در این فیلم به عهده گرفت. او در فیلم های امیدوار باش (دیوید باتلر، 1951) و سرگذشت ادی کانتر (آلفرد گرین، 1953) نیز به جای پدر ظاهر شد. ویل راجرز بر اثر سقوط هواپیما کشته شد.

از فیلم ها:

 1918- بیل هاید خندان (هنلی)؛ 1919- تقریباً یک شوهر (باجر)؛ 1920- جوبیلو (باجر)، مرا فقط جیم صدا کن (باجر)، هاچ روراست (باجر)، کیوپید گاوچران (باجر)؛ 1921- مکر زنان (باجر)، بازی در نقش رومیو (باجر)؛ 1922- یک روز باشکوه (کروهز)، سوار بی سر (ونتورینی)؛ 1923- هالیوود (کروز)؛ 1924- جنویو شگفت انگیز (هاو)؛ 1927- با احتیاط (هـ . ویلکاکس)، آنان باید پاریس را می دیدند (بورزیگی)؛ 1929- روزهای خوش (استولوف)؛ 1930- آذرخش (هـ .کینگ)، پس این لندن است؟ (بلایستون)؛ 1931- جوان، آن طور که احساس می کنی (بورزیگی)، یک یانکی کانتی کات (باتلر)، بیل سفیر کبیر (تیلر)؛ 1932- کسب و کار و لذت (باتلر)، وقت کارکردن ندارد (بلایستون)؛ 1933- آقای اسکیچ (کروز)، بازار مکاره ی ایالتی (هـ . کینگ)، دکتر بول (ج. فورد)؛ 1934- دیوید هرام (کروز)، قاضی کشیش (ج. فورد)؛ 1935- در کنتاکی قدیم (ج. مارشال)، زندگی در چهل سالگی شروع می شود (ج. مارشال)، کشتی بخار در خم رودخانه (ج. فورد).