شاه ناصر الدین

Shah, Naseeruddin

بازیگر (1950، بارا بانکی- هند)

ابتدا در مدرسه ی ملی نمایش در دهلی، و سپس انستیتوی سینما و تلویزیون هند به تحصیل پرداخت. در سال 1975 بازی در فیلم های کوتاه را آغاز کرد و پس از یک سال، با ایفای نقش در فیلمی از شیام بنگال یا نام پایان شب، نخستین بازی حرفه ای خود را ارائه داد. استفاده او از مکث های کوتاه در هنگام صحبت و حرکات دست و بدن برای القای پیچیدگی روانی شخصیت هایش، به عنوان یک «هنجار» در شخصیت پردازی رآلیستی، شناخته شده و کارگردانانی مثل مرینال سن، آن را به طور گسترده ای در فیلم هایش شان به کار گرفته اند. استعداد کمدی خود را با بازی در فیلم هایی مثل ادویه نیز نشان داده و علاوه بر آن، در جریان غالب سینمای هند هم حضوری فعال داشته است.

از فیلم ها:

1975- پایان شب (بنگال)؛ 1976- لبنیات (بنگال)، نقش (بنگال)؛ 1978- جنون (بنگال)؛ 1980- ما پنج نفر (باپو)، دور باطل (دهارماراج)، چه چیزی آلبرت پینتو را عصبانی می کند (س. ا. میرزا)، فریاد زخمی (نیهالانی)؛ 1981- بی زبان (باپو)؛ 1983- آن هفت روز (باپو)، معصوم (شکهار کاپور)، بازار (بنگال)، خرابه ها (سن)؛ 1984- پارتی (نیهالانی)، عبور (گهوش)، احضاریه ای برای موهان جوشی (س. ا. میرزا)،جشنواره ی اتش (ک. مهتا)؛ 1985- گذشته، حال و آینده (بنگال)، ادویه (ک. مهتا)، خاموش (و. و. چوپرا)؛ 1986- مسافر (ج. پاتل)، پیدایش (سن)، یک لحظه (لازمی)؛ 1988- میرزا غالب (س. س. گلزار)؛ 1991- محل سکونت (کاسارا والی)؛ 1992- ماشین زمان (شکهار کاپور)؛ 1993- سِر (بهات)؛ 1995- احمد آقا (گریس)؛ 1996- راج کومار (پاراشاد)؛ 1997- اعتراض (آگنیهوتری)؛ 1998- چنین سفری طولانی (گونارسون)، پسران بمبئی (گوستار)، دروازه چین (سانتوشی).